นิยายแอ็คชั่น อ่านนิยาย นิยายจีน นิยายแปล นิยายออนไลน์
ชายหนุ่มลึกลับปรากฏตัวขึ้นจากหมู่บ้านลึกลับแห่งหนึ่ง เขาไม่มีหัวใจแห่งเต๋า ไม่มีจิตวิญญาณแห่งเต๋า และไม่มีกายแห่งเต๋า
แต่เขากลับมุ่งมั่นแสวงหาเต๋าอย่างแน่วแน่ เขาเข้าร่วมสำนักแสวงหาเต๋าและเริ่มต้นเส้นทางการฝึกฝนที่ไม่เหมือนใคร!
“ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรทั้งนั้น!” บนท้องฟ้า แสงที่ล้อมรอบร่างหนึ่งพลันจางหายไป ปรากฏชายชราในชุดคลุมสีน้ำเงินคิ้วยาวอยู่ตรงหน้าทุกคน เขาสะบัดแขนเสื้อยกร่างที่งอตัวของเจียงหยุนขึ้น แล้วถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?” “เจียงหยุน!” ชายชราในชุดสีน้ำเงินพยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าคือปรมาจารย์แห่งยอดเขาเทียนฟู่ …
แม้ว่าเจียงหยุนจะถือไข่มุกทดสอบพลังวิญญาณอยู่ในมือ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่พลังวิญญาณลงไปในทันที เพราะเขากำลังรอสังเกตปฏิกิริยาของหินสีดำในตันเถียนของเขาอยู่ อย่างไรก็ตาม หินก้อนนั้นอยู่ในตันเถียนและจะไม่ทำปฏิกิริยากับสิ่งของที่มีเจตนาแห่งเต๋า นี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขาเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ความนิ่งเฉยของเขากลับถูกตีความโดยผู้เห็นเหตุการณ์ว่าเป็นความกลัวหรือเป็นการจงใจถ่วงเวลา และแม้แต่คิ้วของเซียวอี้ซู่ก็ยิ่งขมวดเข้าหากันหนักขึ้นไปอีก ขณะที่เซียวอี้ซู่กำลังจะเร่งเร้าเขาอีกครั้ง …
เจียงหยุนสังเกตเห็นนิ้วของเซียวอี้ซู่ คำพูดของฮั่วหยวน และสีหน้าของทุกคนที่พลันเข้าใจเมื่อมองมาที่เขา เขายังสังเกตเห็นเจตนาฆ่าที่ซ่อนเร้นอยู่ในดวงตาของฮั่วหยวน แต่เขากลับเพิกเฉยโดยสิ้นเชิง เขามองแต่ลูกปัดทดสอบวิญญาณทั้งห้า และความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในใจ “ไข่มุกทดสอบจิตวิญญาณนี้จะมีเจตนาแห่งเต๋าซ่อนอยู่หรือไม่…?” แม้ว่าเจียงหยุนจะต้องการสิ่งของที่มีแก่นแท้แห่งเต๋าเป็นอย่างมาก แต่เขาก็หวังว่าจะไม่เจอสิ่งเหล่านั้นในเวลานี้ …
“ตกลงกับฉันสิ!” เจียงหยุนเข้าใจในทันที เขาไม่เพียงแต่ทำลายแผนการของพี่สาวเท่านั้น แต่ยังทำร้ายสัตว์เลี้ยงของซูเฉิงซานอีกด้วย ตอนนี้พวกเขาหลอกลู่เสี่ยวหยูออกจากสำนักได้สำเร็จแล้ว ทั้งสองจึงต้องจัดการกับเขาในที่สุด ริมฝีปากของเจียงหยุนค่อยๆ โค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชา แต่เขารีบระงับมันไว้ จ้องมองชายร่างเตี้ยอ้วนแล้วพูดว่า …
ชายร่างเตี้ยและอ้วนตกใจ แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและเยาะเย้ยว่า “ไอ้หนู ฉันรู้ดีว่าทำไมแกถึงตามหาฉัน มันเกี่ยวกับไอ้เด็กเหลือขอคนนั้นใช่ไหม? แต่ถ้าฉันไม่บอก แกจะทำอะไรฉันได้? จะหักคอฉันตรงนี้เลยเหรอ? แกกล้าพอไหม?” – …
ไม่นานนัก เจียงหยุนก็ลงมาจากยอดเขาชางเฟิงได้แล้ว แต่เขาก็หยุดเพราะเห็นเด็กหนุ่มสวมเสื้อผ้าสีเทาเดินไปเดินมาอยู่บริเวณเชิงเขา ราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่ เจียงหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจำคนคนนี้ได้ ชายผู้นี้ก็เป็นศิษย์ช่างฝีมือของยอดเขาร้อยอสูรเช่นกัน ชื่อว่าหลิวซิน อายุสิบห้าปี เขาเข้าร่วมสำนักแสวงหาเต๋าเมื่อสามปีก่อน …
ในวันต่อมา เจียงหยุนได้ละทิ้งสิ่งรบกวนทั้งหมดชั่วคราวและทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับการฝึกฝน เพราะเขาไม่กล้าปล่อยให้ระดับพลังของตนก้าวหน้าเร็วเกินไป เขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนเวทมนตร์ นอกจากนี้ เขายังจะไปที่ชั้นหนึ่งของห้องสมุดเพื่อเพิ่มพูนความรู้ด้านการเพาะปลูกอีกด้วย แน่นอนว่าบางครั้งเขาก็จะไปเยี่ยมตงฟางป๋อเพื่อถามคำถามสักสองสามข้อ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดก็คือ ไม่เพียงแต่ซู่เฉิงซาน ศิษย์นอกของสำนักร้อยอสูร …
“ปุ๊ฟ!” หลังจากผ่านไปหนึ่งวันเต็ม ประกายไฟขนาดเท่าเล็บมือก็ผุดขึ้นมาจากนิ้วชี้ขวาที่เจียงหยุนยื่นออกไปอย่างกะทันหัน พร้อมกับเปล่งความอบอุ่นจางๆ ออกมา เมื่อมองประกายไฟที่ริบหรี่ราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ ใบหน้าของเจียงหยุนแสดงออกถึงความตื่นเต้น แต่ความตื่นเต้นนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะกลายเป็นความสับสน เจียงหยุนขมวดคิ้ว จ้องมองประกายไฟและพึมพำกับตัวเอง …
หลังจากท่องบทนั้นในใจเงียบๆ เจียงหยุนก็ยิ้มอย่างขมขื่นและพึมพำกับตัวเองว่า “ไม่แปลกใจเลยที่ข้าไม่สามารถฝึกฝนวิชาของหมู่บ้านเจียงได้ ที่จริงแล้วเหตุผลก็คือข้ากับพวกนั้นเป็นเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!” การไปห้องสมุดครั้งนี้เป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าอย่างยิ่งสำหรับเจียงหยุน เพราะคำถามที่ค้างคาใจเขามานานได้รับคำตอบในหนังสือเล่มหนาเล่มนั้นแล้ว แต่คำตอบนั้นเป็นสิ่งที่เขาแทบไม่อยากเชื่อในทันที เนื่องจากอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเจียงมาสิบหกปี เจียงหยุนจึงคุ้นเคยกับวิธีการฝึกฝนของชาวหมู่บ้านเจียงเป็นอย่างดี ซึ่งก็คือการดูดซับแก่นแท้ของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ …
ประสาทสัมผัสของเจียงหยุนเฉียบคมอย่างเหลือเชื่อ ทันทีที่เขาออกจากหุบเขา เขาก็สังเกตเห็นว่าชายร่างเตี้ยอ้วนกำลังแอบมองเขาอยู่ แม้ว่าเขาจะสังเกตเห็น แต่ชายคนนั้นก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วและหายตัวกลับเข้าไปในหุบเขา ในขณะนั้น ลู่เสี่ยวหยูได้เข้าไปในหุบเขาแล้ว เนื่องจากไม่มีใครนำทาง เจียงหยุนจึงไม่กล้ารีบเข้าไปในค่ายกล ดังนั้นหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง …
by