by 
“ระดับการฝึกฝนของจ้าวมังกรขั้นสูง! บรรพบุรุษงูวิญญาณผู้นี้มีระดับการฝึกฝนเช่นนี้ด้วยหรือ” หลี่ฮั่นเสวี่ยคิดในใจ
ปรมาจารย์งูเฒ่าจ้องมองจดหมายในมือของหลี่ฮั่นเสวี่ยด้วยดวงตาที่ตื่นเต้น “สหายหนุ่ม เจ้าเพิ่งบอกว่าเจ้าสำนักเกาะมังกรกลับชาติมาเกิดเขียนจดหมายถึงข้าหรือ?”
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “ถูกต้องแล้ว จดหมายในมือข้าเขียนโดยเจ้าเมืองเกาะหลงฮุยเอง ท่านสั่งให้ข้านำมาส่งให้ท่าน”
“เร็วเข้า…เร็วเข้า ให้ชายชราคนนี้ดูหน่อย!” บรรพบุรุษงูวิญญาณอุทานอย่างตื่นเต้น
หลี่ฮั่นเสวี่ยยื่นจดหมายให้แก่บรรพบุรุษงูวิญญาณ ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความยินดี เจ้าเมืองเกาะมังกรกลับชาติมาเกิดได้เขียนจดหมายถึงท่านด้วยตนเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ท่านไม่เคยฝันถึงมาก่อน
บรรพบุรุษผู้เฒ่าแห่งพญางูวิญญาณรีบเปิดซองจดหมายและเริ่มอ่าน
สักพักหนึ่ง ความสุขบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความยากลำบาก
หยุนเซียวดูตื่นเต้นมากเช่นกัน “ท่านปรมาจารย์ ข้างบนนั้นเขียนว่าอะไรเหรอครับ?”
บรรพบุรุษผู้เฒ่าแห่งพญางูวิญญาณกล่าวว่า “หยุนเซียว หลี่ฮั่นเสวี่ย พวกเจ้าสองคนมากับข้า”
ทั้งสามคนรีบออกจากจัตุรัสและไปยังห้องโถงที่บรรพบุรุษผู้เฒ่าแห่งพญางูวิญญาณมักใช้ต้อนรับแขก
หยุนเซียวถามว่า “ท่านปรมาจารย์ ในจดหมายที่ท่านเจ้าเมืองเกาะหลงฮุยเขียนถึงท่านนั้น บอกอะไรบ้างครับ/คะ?”
บรรพบุรุษงูวิญญาณถอนหายใจ “หยุนเซียว อย่าเพิ่งไปที่แดนลับนรกมังกรภายในสามปี จงอยู่ที่หุบเขางูวิญญาณต่อไปเถิด”
หยุนเซียวตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและโกรธแค้น “ทำไม? ฉันมีคุณสมบัติที่จะเข้าสู่ดินแดนลึกลับแห่งยมโลกมังกรได้ด้วยตัวเอง ทำไมฉันถึงไปไม่ได้?”
บรรพบุรุษผู้เฒ่าแห่งงูวิญญาณกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า “ถ้าฉันบอกว่าเจ้าไปไม่ได้ ก็คือเจ้าไปไม่ได้!”
“ท่านปรมาจารย์ ท่านทราบหรือไม่ว่าแดนลับแห่งโลกมังกรจะเปิดเพียงครั้งเดียวในรอบร้อยปี? ถ้าข้าไม่เข้าไปภายในสามปี ข้าจะต้องรออีกร้อยปี!” หยุนเซียวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านปรมาจารย์ ท่านคอยเร่งเร้าให้ข้าเตรียมตัวเข้าสู่แดนลับแห่งโลกมังกรล่วงหน้า แต่ตอนนี้ท่านกลับบอกให้ข้าอย่าไป! ทำไมกัน?”
“เป็นเพราะเจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนใช่ไหม! เขาเป็นคนที่ไม่อนุญาตให้ข้าเข้าไปในแดนลับมังกร!” หยุนเซียวไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมท่าทีของบรรพบุรุษงูวิญญาณถึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความเป็นไปได้เดียวก็คือจดหมายในมือของเขา
บรรพบุรุษงูวิญญาณถอนหายใจ “ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่เจ้าแห่งเกาะหมายถึง เขาบอกเจ้าแล้วว่าอย่าเข้าไปในแดนลับนรกมังกร หยุนเซียว เจ้าต้องรออีกร้อยปี”
เจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนได้ช่วยชีวิตบรรพบุรุษงูวิญญาณไว้ และบรรพบุรุษงูวิญญาณไม่อาจขัดขืนได้ ยิ่งไปกว่านั้น บรรพบุรุษงูวิญญาณยังไม่อาจคาดคิดถึงผลที่จะตามมาหากขัดขืนเจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนได้
หากเจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนต้องการ เขาสามารถส่งองครักษ์เพียงคนเดียวไปทำลายสำนักดาบวิญญาณงูทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย
ในฐานะผู้นำของสำนัก บรรพบุรุษงูวิญญาณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของสำนัก
ดวงตาของหยุนเซียวแดงก่ำด้วยความโกรธ “ถึงแม้เจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนจะเป็นผู้ทรงพลังในสมัยโบราณ เขาก็ไม่อาจตัดอนาคตทางวิชาการต่อสู้ของข้าได้ด้วยประโยคเดียว! ข้าไม่ยอมรับ! ข้าไม่ยอมรับ! ท่านปรมาจารย์ ข้าต้องเข้าไปในแดนลับนรกมังกร! ถึงแม้เจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนจะไม่อนุญาต ข้าก็จะไป!”
ปรมาจารย์เฒ่าแห่งงูวิญญาณคำรามว่า “เจ้าคนอกตัญญู ไอ้สารเลวทรยศ! กล้าดียังไงมาขัดขืนคำสั่งของข้า?”
บรรพบุรุษงูวิญญาณได้แสดงความเมตตาอย่างมากมายต่อหยุนเซียว และหยุนเซียวก็ไม่กล้าลืมอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม การรอคอยร้อยปีนั้นยาวนานและเจ็บปวดเกินไป
“ท่านปรมาจารย์ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าหมายถึง!” หยุนเซียวร้องออกมา “แต่เจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนไม่ได้อธิบายเหตุผลให้ข้าฟังเลยก่อนที่จะตัดสิทธิ์การเข้าสู่แดนลับมังกรของข้า ข้ารับไม่ได้จริงๆ!”
บรรพบุรุษงูวิญญาณกล่าวว่า “เจ้าแห่งเกาะกล่าวว่าหลี่ฮั่นเสวี่ยจะมาแทนที่เจ้าในแดนยมโลก และนั่นคือเหตุผล” “เขาเหรอ?” หยุนเซียวหันศีรษะไปทันที ชี้ไปที่หลี่ฮั่นเสวี่ย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ราวกับว่าเขามีความเกลียดชังฝังลึก “ไอ้หมอนี่มีคุณสมบัติอะไรถึงคู่ควรที่จะมาแทนที่ข้าในแดนยมโลก? ข้ายังไม่เชื่อ! ข้าต่อสู้ฝ่าฟันผ่านสี่อาณาจักรและเจ็ดสำนักระดับสองเพื่อได้รับคุณสมบัตินี้ด้วยความพยายามอย่างหนัก!”
“คนคนนี้ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่กลับใช้โควต้าของฉันเพื่อเข้าไปในแดนลับแห่งโลกมังกร ฉันยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้!”
หลี่ฮั่นเสวี่ยยิ้มและกล่าวว่า “นี่เป็นความประสงค์ของเจ้าเมืองเกาะ ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ คุณก็ต้องยอมรับ”
หยุนเซียวโต้กลับอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าจะแย่งตำแหน่งของข้าได้เพียงเพราะเจ้ามีเส้นสายกับเจ้าแห่งเกาะหลงฮุยงั้นหรือ? ถ้าไม่มีเจ้าแห่งเกาะหลงฮุย เจ้าจะเป็นอะไร? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแทนที่ข้าในแดนลับมังกร?” “ท่านปรมาจารย์” หยุนเซียวตอบ “เหลือเวลาอีกสามปีกว่าแดนลับมังกรจะเปิดทำการ ไปที่เกาะหลงฮุยกันเถอะ แล้วไปขอคำอธิบายจากเจ้าแห่งเกาะหลงฮุย! คนๆ นี้สู้ข้าไม่ได้เลยสักด้าน ข้าอยากจะสู้กับเขาต่อหน้าเจ้าแห่งเกาะหลงฮุย แล้วตัดสินผู้ชนะด้วยวิชาการต่อสู้! ถ้าเจ้าแห่งเกาะหลงฮุยยังยืนยันจะให้ข้าได้ตำแหน่งนี้ต่อไปล่ะก็…”
“ถ้าผู้แพ้เข้าไปในแดนลึกลับแห่งโลกมังกรได้แล้วล่ะก็ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด!”
บรรพบุรุษงูวิญญาณกล่าวว่า “หยุนเซียว หุบปากซะ! เจ้าเมืองเกาะได้ตัดสินใจเรื่องนี้ไปแล้ว และเปลี่ยนแปลงไม่ได้ นอกจากนี้ หากเจ้าไปที่เกาะมังกรกลับคืนเพื่อต่อสู้กับหลี่ฮั่นเสวี่ย เจ้าก็จะนำความอัปยศมาสู่ตัวเองในที่สุด”
“เป็นไปไม่ได้!” หยุนเซียวตะโกน “หลี่ฮั่นเสวี่ย เจ้ากล้าท้าดวลกับข้าต่อหน้าเจ้าเมืองเกาะหลงฮุยหรือ? ถ้าเจ้าแพ้ อย่าได้หน้าด้านใช้เส้นสายกับเจ้าเมืองเกาะหลงฮุยมาแย่งตำแหน่งของข้า เจ้ากล้าจริงหรือ?” บรรพบุรุษงูวิญญาณรู้แล้วว่าหลี่ฮั่นเสวี่ยเป็นหนึ่งในจักรพรรดิหนุ่มรุ่นที่สิบสองจากจดหมาย และยังรู้ว่าเขามีฝีมือทัดเทียมกับเสิ่นอู๋ฉีบนภูเขาอิงเซียว ผู้ปกครองศักดิ์สิทธิ์ที่ไร้เทียมทานยืนอยู่บนยอดเนบิวลา แม้แต่หยุนเซียวสิบคนรวมกันก็ยังสู้หลี่ฮั่นเสวี่ยไม่ได้ บรรพบุรุษงูวิญญาณไม่ได้บอกเรื่องนี้กับหยุนเซียวเพราะ…
ฉันต้องการรักษาศักดิ์ศรีของหยุนเซียวไว้บ้าง เพื่อไม่ให้เขาถูกหลี่ฮั่นเสวี่ยผลักดันจนถึงขีดสุดจนพังทลาย ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อจิตใจอันเปี่ยมด้วยเต๋าของเขา
อย่างไรก็ตาม หยุนเซียวไม่รู้ถึงเจตนาดีของบรรพบุรุษงูวิญญาณเลย และยังคงตะโกนว่า “หลี่ฮั่นเสวี่ย ถ้าไม่อยากเป็นคนขี้ขลาด ก็รับคำท้าของข้าซะ!”
ปรมาจารย์เฒ่าแห่งพญางูวิญญาณถอนหายใจ “สหายหนุ่ม อย่าได้ถือสาเลย ศิษย์เอกผู้โง่เขลาของข้านั้นไม่รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของสวรรค์และโลก อย่าไปสนใจเขาเลย”
หลี่ฮั่นเสวี่ยยิ้มและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ฉันจะไม่ลดตัวลงไปทำแบบเขาหรอก”
หลี่ฮั่นเสวี่ยฝึกฝนวิถีแห่งการสังหารตนเองและปราศจากกิเลสตัณหา ดังนั้นเขาจึงไม่ถูกยั่วยุโดยหยุนเซียวอย่างแน่นอน
ในระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์นั้น แม้แต่นักศิลปะการต่อสู้ระดับหยุนเซียว หรือแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ชิงเฉินและจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์จื่อซูแห่งสิบสองจักรพรรดิหนุ่ม ก็อาจไม่ใช่คนที่หลี่ฮั่นเสวี่ยกล้าจะลงมือด้วย
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นอีกต่อไป
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่นเสวี่ยไม่สนใจเขา หยุนเซียวก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ เขาพยายามยั่วยุหลี่ฮั่นเสวี่ยอย่างสุดกำลัง “หลี่ฮั่นเสวี่ย เจ้ากลัวเสียหน้าต่อหน้าเจ้าแห่งเกาะมังกรกลับคืนหรือไง ถึงได้ไม่ยอมตกลง? เจ้าหมาที่พึ่งพิงอำนาจของเจ้านาย!”
เมื่อสุนัขเห่าใส่คุณ คุณสามารถเลือกที่จะไม่สนใจได้ นั่นคือความอดทน แต่ถ้าสุนัขพุ่งเข้าใส่คุณแล้วคุณยังคงไม่สนใจ นั่นไม่ใช่ความอดทน แต่เป็นความขี้ขลาด
หลี่ฮั่นเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “หยุนเซียว เจ้าช่างเหมือนกบโง่ในบ่อน้ำจริงๆ! ในเมื่อเจ้าอยากพิสูจน์ความไร้ค่าของตัวเองขนาดนี้ ข้าก็จะให้ตามที่เจ้าขอ”
หยุนเซียวหัวเราะ “เจ้าเองก็พูดเองนี่นา ไปเกาะมังกรกลับคืนกันเถอะ” หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “ไม่จำเป็น ข้าจะเอาชนะเจ้าที่นี่เลย ข้าจะทำให้เจ้าพ่ายแพ้และให้เจ้ารู้ว่าเหตุผลที่เจ้าเข้าแดนลับมังกรไม่ได้นั้นไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เป็นเพราะเจ้าอ่อนแอเกินไป!”