by 
หลี่ฮั่นเสวี่ยยิ้มและส่ายหัว “ฉันมีที่ว่างแล้ว ไม่ต้องกังวลไป”
ลั่วไป่เอ๋อร์หัวเราะและกล่าวว่า “ใช่แล้ว พลังของปู่ยังเหนือกว่าซูหมิงคงเสียอีก ถ้าไอ้คนใจร้ายนั่นยังได้ที่ แล้วปู่จะไม่ได้ได้อย่างไรล่ะ”
หลี่ฮั่นเสวี่ยฟังแล้วยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ลั่วไป่เอ๋อร์กล่าวว่า “คุณปู่ ฉันรู้ว่าคุณปู่เป็นคนที่ดีที่สุด ในเมื่อคุณปู่จะช่วยฉันเรียกร้องความยุติธรรมแล้ว ก็รีบๆ ให้ซู่หมิงคงเชื่อฟังและกลับไปอยู่กับตระกูลลั่วเพื่อแต่งงานกับฉันด้วยนะ โอเคไหม?”
เซียวคงจ้องมองเขาด้วยความกังวลใจ “หลี่ฮั่นเสวี่ย ฉันจะไม่กลับไปกับนางเด็ดขาด! ฉันยอมตายดีกว่ากลับไปกับนาง!”
หลี่ฮั่นเสวี่ยยิ้มและกล่าวว่า “เสี่ยวคง ข้าคิดว่าไป๋เอ๋อร์เป็นเด็กดี เธอสวย ฉลาด และมีระดับการฝึกฝนสูง ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นลูกสาวของตระกูลหลัวผู้มีชื่อเสียง การที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเดินทางไกลหลายพันไมล์เพื่อตามท่านมาถึงดินแดนลับแห่งวิชาการต่อสู้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การที่ท่านแต่งงานกับเธอจะมีอะไรผิดปกติหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลัวไป่เอ๋อร์ก็เผยฟันเสือน้อยของเธอออกมาพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข “คุณปู่ใจดีจังเลย! ซูหมิงคง ได้ยินไหม? คุณปู่ตกลงแล้ว ไม่กลับไปกับหนูตอนนี้เลยเหรอ?”
เซียวคงขมวดคิ้ว “หลี่ฮั่นเสวี่ย ข้าทำอะไรผิดต่อท่านหรือ? ทำไมถึงมาทำให้เรื่องยุ่งยากสำหรับข้าในเวลานี้!”
หลี่ฮั่นเสวี่ยยิ้มและกล่าวว่า “ไป๋เอ๋อร์ชอบคุณ นั่นเป็นเรื่องดี ฉันกำลังอำนวยความสะดวกในเรื่องที่ดีอยู่แล้ว ฉันจะทำให้คุณลำบากได้อย่างไร”
เซียวคงพูดอย่างโมโหว่า “เซียวว่านชอบคุณ แล้วทำไมคุณถึงดื้อดึงหลีกเลี่ยงเธอ?”
สีหน้าของหลี่ฮั่นเสวี่ยแข็งค้างไปชั่วขณะ “เสี่ยวว่าน เธอ…”
ทันใดนั้นเซียวคงก็รู้สึกตัวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ เซียวว่านจะชอบคุณได้ยังไงกัน เธอเป็นศิษย์ของฉัน ส่วนหลี่ฮั่นเสวี่ย ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไม่กลับไปตระกูลหลัวกับเธอวันนี้เด็ดขาด ถ้าคุณยกฉันให้เธอ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณไปตลอดชีวิต”
“ซูหมิงคง ถ้าไม่อยากก็ไม่มีประโยชน์อะไร” หลัวไป่เอ๋อร์พูดอย่างเย่อหยิ่ง “คุณปู่ ให้ผมพาซูหมิงคงกลับไปที่บ้านตระกูลหลัวเถอะครับ วันแต่งงานผมจะให้คนส่งการ์ดเชิญไปงานเลี้ยงให้คุณปู่แน่นอน”
หลี่ฮั่นเสวี่ยไม่มีเจตนาจะหยอกล้อเขาอีกต่อไป เธอกล่าวอย่างจริงจังว่า “คุณหนูหลัว เซียวคงมาจากสำนักวิชาลับของหนู หนูเกรงว่าเขาคงกลับไปกับคุณไม่ได้ค่ะ”
“อะไรนะ?” หลัวไป่เอ๋อร์อุทานด้วยความประหลาดใจ “คุณปู่ ทำไมจู่ๆ คุณปู่ถึงเปลี่ยนใจล่ะคะ?”
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “ข้าไม่คัดค้านที่เจ้าจะอยู่ที่สำนักวิชาลับ แต่เขาไม่สามารถกลับไปที่ตระกูลหลัวกับเจ้าได้ แน่นอน ถ้าเสี่ยวคงเห็นด้วย ก็ไม่เป็นไรถ้าเจ้าจะจัดงานแต่งงานที่นี่”
ทันที Li Hanxue ปล่อย Xiao Kong
เซียวคงตอบกลับอย่างโกรธเคืองว่า “ฉันไม่ต้องการแต่งงานกับนางเสือตัวนี้! ลาก่อน!”
หลังจากพูดจบ เซียวคงก็เหาะขึ้นไปบนฟ้าและหายไปเหนือเมืองจิ่วหยิน
“ซู่หมิงคง รอฉันด้วย!” หลัวไป่เอ๋อร์รีบวิ่งตามไป แต่ถูกหลี่ฮั่นเสวี่ยขัดขวางไว้
“คุณปู่ ทำไมถึงห้ามหนูคะ?” หลัวไป่เอ๋อร์อุทานด้วยความประหลาดใจ
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “เซียวคงคือสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งความว่างเปล่าที่ละทิ้งร่างมนุษย์ไปแล้ว เจ้าไม่ถือสาหรือ?”
ลั่วไป่เอ๋อร์กล่าวว่า “ฉันรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างไร ฉันก็ชอบเขาอยู่ดี”
หลี่ฮั่นเสวี่ยไม่ค่อยได้เจอผู้หญิงที่ตรงไปตรงมา กล้าหาญ และเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นเช่นนี้ และเขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่เงียบๆ
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “คุณไม่จำเป็นต้องวิ่งไล่ตามเขาไปหรอก”
“แต่ตอนนี้เขาหนีไปแล้ว การจับตัวเขาในภายหลังก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก”
“ต่อให้คุณพาเขากลับไปที่ตระกูลหลัว เขาก็จะหนีอยู่ดี คุณจับตัวเขาได้ แต่คุณจับหัวใจเขาไม่ได้” หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าว
“แล้วฉันควรทำอย่างไรดีล่ะ?” หลัวไป่เอ๋อร์ถามด้วยความกังวล
“เซียวคงเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ และเพิ่งอยู่ในร่างมนุษย์ได้เพียงสิบปีกว่าๆ เท่านั้น เขายังไม่มีประสบการณ์มากนักในเรื่องความรักระหว่างชายหญิง บางทีเขาอาจจะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าการชอบผู้หญิงคนหนึ่งนั้นรู้สึกอย่างไร ไม่ว่าคุณจะพูดกับเขามากแค่ไหนก็เหมือนพูดกับกำแพงอิฐ มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย” หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าว
“แต่ฉันควรทำอย่างไรดีล่ะ?” หลัวไป่เอ๋อร์กล่าวอย่างหดหู่ “เขาเกลียดฉันโดยไม่มีเหตุผล และฉันก็เสียใจมาก แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจเขาเลย”
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “ถ้าเจ้าอยากดีกับเขาจริงๆ จงอยู่เคียงข้างเขา แล้ววันหนึ่งเขาจะเข้าใจความรู้สึกของเจ้า”
“อืม” หลัวไป่เอ๋อร์ดูเหมือนจะเห็นประกายแห่งความหวังและพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ตอนนี้เจ้าควรอยู่ในดินแดนลับแห่งวิชาการต่อสู้ต่อไปก่อน เซียวคงจะกลับมาในไม่ช้า” หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าว
“คุณปู่ ขอบคุณค่ะ!” หลัวไป่เอ๋อร์พูดอย่างตื่นเต้น
หลังจากนั้น หลี่ฮั่นเสวี่ยก็พาลูกสะใภ้บุญธรรมไปพักผ่อนที่คฤหาสน์เจ้าเมือง และแน่นอนว่า ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน เซียวคงก็กลับมาที่คฤหาสน์เจ้าเมืองด้วยสีหน้าหดหู่
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลัวไป่เอ๋อร์ก็ดีใจมาก และท่าทีของเธอก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด: “เสี่ยวคง เธอกลับมาแล้วเหรอ?”
เมื่อเซียวคงเห็นว่าคนที่มาทักทายคือหลัวไป่เอ๋อร์ เขาก็ตกใจทันที “หลัวไป่เอ๋อร์ เจ้ายังมาทำอะไรอยู่ที่นี่?”
ลั่วไป่เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “คุณปู่บอกให้ฉันอยู่ที่เมืองจิ่วหยิน ดังนั้นฉันก็เลยมาอยู่ที่นี่”
ดวงตาของเซียวคงลุกโชนด้วยความโกรธขณะจ้องมองหลี่ฮั่นเสวี่ย “หลี่ฮั่นเสวี่ย เธอช่างใจร้ายจริงๆ”
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “ท่านสามารถกลับมาในอีกไม่กี่วันก็ได้ ข้าไม่ได้บังคับให้ท่านกลับมาวันนี้ ไป่เอ๋อร์เป็นแขก ในเมื่อท่านมาถึงเมืองจิ่วหยินแล้ว แน่นอนว่าข้าต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีที่สุด”
“ในเมื่อเสือสาวตัวนี้อยากจะอยู่ที่เมืองจิ่วหยิน งั้นข้าก็จะไป” เซียวคงหันหลังเดินจากไป
ลั่วไป่เอ๋อร์รีบร้องออกมาว่า “เสี่ยวคง อย่าไป! ฉันจะไม่บังคับให้เธอกลับไปตระกูลลั่วและแต่งงานกับฉันหรอก”
เซียวคงหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเชื่อว่า “จริงเหรอ?”
ลั่วไป่เอ๋อร์พยักหน้า “จริงด้วย”
เซียวคงมองอย่างระแวง เกรงว่าหลัวไป่เอ๋อร์และหลี่ฮั่นเสวี่ยจะวางแผนอะไรอีกแล้ว จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “พวกคุณต้องการทำอะไร?”
ลั่วไป่เอ๋อร์กล่าวว่า “ข้าไม่สามารถลักพาตัวเจ้าได้ แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ไล่ข้าออกไป หากเจ้าไม่ชอบข้าและไล่ข้าออกไป ข้าจะลักพาตัวเจ้ากลับไป”
“หมายความว่าคุณอยากอยู่เคียงข้างผมเหรอ?” เซียวคงถามด้วยความประหลาดใจ
ลั่วไป่เอ๋อร์พยักหน้า “ฉันเป็นของคุณแล้ว ถ้าฉันไม่อยู่เคียงข้างคุณ ฉันจะอยู่เคียงข้างใครได้ล่ะ?”
เสี่ยวคงรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวทันที “หลัวไป่เอ๋อร์ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าขอร้องเจ้า กลับไปที่ตระกูลหลัวของเจ้าเถอะ อย่ามารบกวนข้าอีกเลย”
ลั่วไป่เอ๋อร์เผยรอยยิ้มใสซื่อ “ซู่หมิงคง หมายความว่าคุณอยากให้ฉันมัดคุณแล้วพาคุณกลับไปใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องทำตามที่คุณต้องการ”
จู่ๆ เซียวคงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
การเห็นด้วยไม่ใช่ทางเลือก และการปฏิเสธก็ไม่ใช่ทางเลือกเช่นกัน ไม่ว่าหลัวไป่เอ๋อร์จะอยู่เคียงข้างเขาหรือถูกพาตัวกลับไปที่ตระกูลหลัวเพื่อแต่งงาน เซียวคงก็คัดค้านอย่างรุนแรง
แต่เซียวคงไม่มีทางเลือกอื่น หลังจากคิดทบทวนแล้ว เธอจึงเลือกข้อแรก
“ก็ได้ ปล่อยให้เสือสาวตัวนี้อยู่ในเมืองจิ่วหยินต่อไปเถอะ ยังไงฉันก็ไม่เคยเล่นกับมันอยู่แล้ว ถ้ามันอยากอยู่ก็ให้มันอยู่ไปเถอะ”
เซียวคงกัดฟันพูดว่า “ก็ได้ คุณอยู่เมืองจิ่วหยินไปก็ได้ แต่อย่าไปแอบแจ้งตระกูลหลัวให้มาจับผมที่เมืองจิ่วหยิน ถ้าทำอย่างนั้น ผมจะเกลียดคุณไปตลอดชีวิต”
หลัวไป่เอ๋อร์หัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก มันจะไม่เกิดขึ้นหรอก มีแค่คุณปู่กับฉันเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่พ่อของฉันก็ไม่รู้ และฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเราด้วย มันเป็นความลับของเรา” เมื่อเห็นใบหน้าหวานๆ ของหลัวไป่เอ๋อร์ เซียวคงก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกอีกครั้งและร้องออกมาในใจว่า “พระเจ้า ทำไมเธอถึงทำให้เรื่องมันยากสำหรับฉันขนาดนี้?”