by 
ในเรื่องหลักการสำคัญ เซียวคงจะไม่ขัดคำสั่งของหลี่ฮั่นเสวี่ย ส่วนเรื่องอื่นๆ หลี่ฮั่นเสวี่ยโดยทั่วไปก็จะเห็นด้วยกับเซียวคง
เซียวคงยืนกรานที่จะเก็บเขาไว้ และหลี่ฮั่นเสวี่ยก็ไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้ หลี่ฮั่นเสวี่ยรู้จักนิสัยของเซียวคงดี เมื่อใดที่เขาเริ่มก่อเรื่อง เขาจะกลายเป็นทรราชตัวน้อยอย่างสมบูรณ์
ซูฮันกล่าวว่า “หลี่ฮั่นซิ่ว นี่…”
หลี่ฮั่นเสวี่ยกล่าวว่า “ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ให้เสี่ยวว่านอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะให้คนดูแลนางอย่างดี และหลังจากนั้นสักพัก ข้าจะส่งคนไปรับนางกลับไปที่สำนักเจิ้นเทียน”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซู่ฮั่นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกล่าวว่า “ตกลง ฉันจะฝากเด็กคนนี้ไว้กับเจ้า หากเธอสร้างปัญหาใดๆ ให้ส่งคนไปแจ้งสำนักเจิ้นเทียนทันที แล้วฉันจะไปรับเธอกลับมา”
หลี่ฮั่นเสวี่ยพยักหน้า “ไม่ต้องห่วง”
หลังจากซู่ฮั่นออกจากสำนักวิชาการต่อสู้ลับแล้ว เซียวคงได้พาซู่เซียวหวานไปยังคฤหาสน์ของเจ้าเมืองในเมืองหิมะ
นับตั้งแต่หลี่ฮั่นเสวี่ยส่งเสี่ยวคงไปที่เมืองหิมะเพื่อช่วยเหลือเสวี่ยจี้ให้พ้นจากปัญหา เขาก็อาศัยอยู่ในเมืองหิมะมาเป็นเวลานานแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไป เซียวคงก็ค้นพบว่าเมืองหิมะเป็นสถานที่ที่ดี มีหญิงสาวสวยน่ารักอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เซียวคงเป็นคนรูปงามและมีเสน่ห์ เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่สาวๆ อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีความรู้สึกโรแมนติกต่อพวกเธอเลย ไม่ว่าพวกเธอจะสวยงามหรือเย้ายวนใจเพียงใดก็ตาม เซียวคงเปรียบเสมือนเด็กมนุษย์อายุห้าหกขวบ ที่ไม่รู้จักความหมายของความรักเลย แม้ว่าจะได้รับการสอนเกี่ยวกับความสัมพันธ์โรแมนติกมากมายเพียงใด เขาก็จะไม่มีวันเข้าใจความหมายที่แท้จริงของความรักระหว่างชายและหญิงได้ เขาเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งความว่างเปล่า และถึงแม้ว่าสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งความว่างเปล่าจะมีสติปัญญาคล้ายมนุษย์ แต่พวกมันก็ยังไม่โตเต็มที่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์
เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมานานหลายร้อยปีแล้ว
ถึงแม้เขาจะไม่สนใจผู้หญิงสวยๆ แต่มันก็ยังดีกว่าการใช้เวลาทั้งหมดในเมืองจิ่วหยินเผชิญหน้ากับหลี่ฮั่นเสวี่ยและกลุ่มคนของเขา
ซู่เสี่ยวหวันเดินตามเสี่ยวคงอย่างระมัดระวัง เธอดีใจมากที่เสี่ยวคงอนุญาตให้เธออยู่ในดินแดนลับแห่งวิชาการต่อสู้ แต่เธอก็มีความกลัวเขาอย่างอธิบายไม่ได้เช่นกัน
เซียวคงทรุดตัวลงนั่งบนที่นั่งของเจ้าเมืองหิมะ เหลือบมองซูเซียวหวันด้วยท่าทางกระวนกระวาย แล้วกล่าวว่า “เธอก็นั่งลงด้วย”
ซู่เสี่ยวว่านยกกระโปรงขึ้นแล้วค่อยๆนั่งลง “ซู่…”
“ซูหมิงกง”
“คุณชายซู ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมท่านถึงต้องการให้ข้าอยู่ต่อ” ซูเสี่ยวว่านถามด้วยความงุนงง
“ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น” เซียวคงจ้องมองซูเซียวหวันอย่างตั้งใจ “รู้ไหม? ตอนที่ฉันรู้ว่าเธอโกหกฉัน ฉันอยากฆ่าเธอจริงๆ”
ดวงตาของซู่เสี่ยวหวันฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อย “ฉันโกหกคุณตอนไหน?”
“คุณใช้ใบหน้าแบบนั้นหลอกลวงฉัน ทำให้ฉันคิดว่าคุณเป็นแม่ของฉัน!”
“แต่ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันไม่ได้โกหกคุณ” ซู่เสี่ยวหวันรู้สึกว่าตัวเองถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมเล็กน้อย
ใช่แล้ว! เลิกเถียงได้แล้ว ไม่งั้นฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้เลย!
เซียวคงตะโกนเสียงดังลั่น ออร่าแห่งความศักดิ์สิทธิ์แผ่ซ่านลงมาปกคลุมตัวเธอ ซู่เซียวว่านตกใจจนหน้าซีดและเงียบไป
เซียวคงจ้องมองซูเสี่ยวหวันโดยไม่พูดอะไรสักคำ และซูเสี่ยวหวันก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนเพราะกลัวจะทำให้เซียวคงโกรธอีกครั้ง
หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดเซียวคงก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบงันว่า “คุณหน้าเหมือนแม่มากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงที่ต่างกัน ผมแทบจะคิดว่าคุณคือแม่กลับชาติมาเกิดเลย” “คนเขาว่ากันว่าเราหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ เสียงพี่สาวผมจะนุ่มนวลกว่า ส่วนเสียงผมจะใสกว่า” ซู่เสี่ยวหวันไม่อยากให้ความตึงเครียดดำเนินต่อไป เธอรู้ว่าซู่เสี่ยวหย่าและเซียวคงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมากเหมือนแม่ลูก จึงถามว่า “คุณกับพี่สาวเจอกันตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”
“คุณเคยเจอเธอเหรอ? พี่สาวของคุณต้องดีกับคุณมากแน่ๆ ถึงได้แสดงอารมณ์ออกมาแบบนี้”
เซียวคงเย้ยหยัน “เด็กน้อย อย่าพยายามเข้าใกล้ฉัน อย่าคิดว่าจะเอาชนะใจฉันได้ด้วยการพูดถึงแม่ของเธอ!”
ความลับเล็กๆ ของซู่เสี่ยวหวันถูกเปิดเผย ทำให้เธอตกใจทันที “เขาเป็นเทพหรือไง? ทำไมเขาถึงมองทะลุความคิดของฉันได้?”
ทำไมคุณถึงอยากอยู่ที่เมืองจิ่วหยิน?
“การเพาะปลูก”
เซียวคงกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ต่อจากนี้ไปเจ้าจะต้องอยู่ข้างๆ ข้า และข้าจะเป็นผู้สอนเจ้า แต่หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าห้ามห่างจากข้าแม้แต่สักครู่เดียว และห้ามไปไหนทั้งนั้น เจ้าเข้าใจไหม?”
ซู่เสี่ยวหวันเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความต่อต้าน เดิมทีเธอตั้งใจจะมาอยู่ที่เมืองจิ่วหยินเพื่ออยู่เคียงข้างหลี่ฮั่นเสวี่ย ไม่ใช่เสี่ยวคง
“อะไรนะ เจ้าไม่อยากไปเหรอ?” เซียวคงเยาะเย้ย “ในเมื่อเจ้าไม่อยากไป งั้นข้าจะส่งเจ้าออกไปจากดินแดนลับวิชาการต่อสู้เดี๋ยวนี้เลย และอย่ากลับมาอีก”
ซู่เสี่ยวหวันรีบตอบว่า “ไม่ ฉันยินดี!”
ซู่เสี่ยวหวันคิดในใจว่า การได้อยู่เคียงข้างเสี่ยวคงอย่างน้อยก็จะได้พบกับหลี่ฮั่นเสวี่ย ซึ่งดีกว่าการถูกส่งกลับไปยังสำนักเจิ้นเทียน
เมื่อเซียวคงได้ยินซู่เซียวว่านบอกว่ายินดี ความเศร้าในใจเขาก็หายไปในทันที เขารู้สึกดีใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า
ในขณะนั้นเอง หญิงสาวสวยสะดุดตา 2 คนก็เดินเข้ามาทางประตู คนหนึ่งผิวขาวราวหิมะ ผมดำดุจสายน้ำตก และมีรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและบอบบาง ส่วนอีกคนหนึ่งดูสง่างามและอ่อนช้อย แม้ใบหน้าของเธอจะฉายแววเศร้าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความงามของเธอลงเลย
หนึ่งในสองสาวนั้นคือ เสวี่ยจี และอีกคนก็คือ มู่ซีหยาน นั่นเอง
แม้ว่าหลี่ฮั่นเสวี่ยจะมอบมู่ซีหยานให้เสวี่ยจี้เป็นสาวใช้ แต่เสวี่ยจี้มีจิตใจดีและไม่ได้ปฏิบัติต่อมู่ซีหยานเหมือนสาวใช้จริงๆ แต่เหมือนผู้ใหญ่ปฏิบัติต่อรุ่นน้องมากกว่า
เสวี่ยจี้ยิ้มและกล่าวว่า “เสี่ยวคง ช่วงนี้เจ้ายุ่งกับการฝึกฝนไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงมีเวลามาที่เมืองหิมะล่ะ?”
“คุณไม่ต้อนรับผมเหรอ?” เซียวคงหัวเราะ
“มันจะเป็นไปได้อย่างไร?” ซูจีหัวเราะ
ในขณะนั้น ซูเสี่ยวหวันซึ่งหันหลังให้กับเสวี่ยจีและมู่ซีหยานอยู่ก่อนหน้านี้ ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงทั้งสอง
เมื่อมู่ซีหยานได้พบกับซูเสี่ยวหวัน เธอรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นสง่างามและมีมารยาทดี ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาอย่างแน่นอน ไม่มีอะไรที่โดดเด่นเป็นพิเศษเกี่ยวกับเธอเลย
อย่างไรก็ตาม ซู่จี้ดูตกใจและจ้องมองซู่เสี่ยวหวันอย่างตั้งใจ “คุณ…คุณคือซู่เสี่ยวหยา”
เมื่อเสี่ยวคงเล่นเป็น Xue Ji ใน Xuecheng Xue Ji ถามเขามากมายเกี่ยวกับ Li Hanxue รวมถึง Su Xiaoya ด้วย
เซียวคงใช้พลังเหนือธรรมชาติของเขาแสดงใบหน้าของซูเสี่ยวหย่าให้เสวี่ยจี้เห็น ทำให้เสวี่ยจี้รู้ว่าซูเสี่ยวหย่าหน้าตาเป็นอย่างไร
ใครบ้างจะไม่รู้สึกตกใจเมื่อเห็นซูเสี่ยวหวัน ที่หน้าตาเหมือนซูเสี่ยวหย่าเป๊ะ ๆ?
เซียวคงกล่าวว่า “นางชื่อซู่เซียวหวัน เป็นน้องสาวของแม่ผม”
“ที่จริงแล้วมีคนสองคนในโลกนี้ที่หน้าตาเหมือนกันมาก” ซู่จี้มองซู่เสี่ยวหวันตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“นี่คือเสวี่ยจี้ เจ้าเมืองแห่งเมืองหิมะ” เซียวคงแนะนำ
ซู่เสี่ยวหวันกล่าวว่า “ซู่เสี่ยวหวัน หญิงสาวผู้ต่ำต้อยคนนี้ ทักทายท่านซู่เฉิง”
“ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เชิญนั่งค่ะ” เสวี่ยจีกล่าว
กลุ่มคนเหล่านั้นนั่งลงและหารือเกี่ยวกับเรื่องการก่อสร้างและการบริหารจัดการเมืองหิมะ หนึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวคงพาซู่เซียวหวานออกจากเมืองหิมะไป
มู่ซีเหยียนถามว่า “พี่เสวี่ยจี้ ทำไมพี่ถึงตกใจมากตอนที่เห็นซู่เสี่ยวว่านล่ะคะ เธอเป็นใครมาก่อน” มู่ซีเหยียนเพิ่งมาถึงคฤหาสน์อี้โหวและไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเครือข่ายความสัมพันธ์ของหลี่ฮั่นเสวี่ย เธอต้องการหาข้อมูลเกี่ยวกับหลี่ฮั่นเสวี่ยให้เร็วที่สุด แล้วฉวยโอกาสจากจุดอ่อนของเขาเพื่อที่จะจัดการกับเขาได้ง่ายขึ้นในอนาคต