นิยายแอ็คชั่น อ่านนิยาย นิยายจีน นิยายแปล นิยายออนไลน์
หลังจากฉันแต่งงานได้สามปี ทุกคนคิดว่าพวกเขาสามารถขี่หัวฉันได้ และฉันเพียงแค่รอให้เธอจับมือของฉันก็สามารถมอบโลกทั้งใบให้เธอได้
บริกรเม้มริมฝีปากด้วยความตกใจสุดขีด โชคดีที่เขาคว้าราวบันไดไว้ตอนที่ถาม ถ้าเขาคว้าแขนตัวเอง… พระเจ้า! นั่นคงถึงตายแน่! คิดเช่นนั้น บริกรก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว จึงลูบแขนแล้วหันไปปิดประตู ในขณะเดียวกัน หานซานเฉียนก็หายไปอย่างรวดเร็วและมองไม่เห็นในความมืด …
“พวกเจ้าเป็นใคร?” ฮันซานเฉียนขมวดคิ้ว แม้ว่าเขาจะรู้แล้วว่าหญิงทั้งสามเป็นผู้หญิง แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง ฮันซานเฉียนคิดว่าถึงแม้จะเป็นผู้หญิง แต่คนที่ออกมาในเวลากลางคืนต้องมีฝีมือสูง แต่ที่น่าประหลาดใจคือ หญิงทั้งสามไม่ได้มีฝีมืออะไรเลย ใบหน้าอันงดงามของพวกเธอไม่มีร่องรอยของความเป็นคนในโลกศิลปะการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนสาวงามที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี …
“สวรรค์! พลังแห่งความโกลาหล! ฮั่น…ฮั่นซานเฉียน เจ้ากำลังจะตายหรือ?” มังกรกิเลนไม่สนใจคำถามของฮั่นซานเฉียน ร่างของมันยังคงสั่นไหวเล็กน้อย และดูเหมือนกระสับกระส่ายผิดปกติ “ข้าดูดซับมันมาจากท้องของสัตว์อสูรตะกละชั่วร้าย จะมีอะไรผิดปกติหรือ? นี่จะทำให้ชีวิตของข้าตกอยู่ในอันตรายหรือ?” …
ชิหยูรีบลุกขึ้น ย่อตัวลง แล้วเดินไปที่หน้าต่าง จากนั้นก็โน้มตัวออกไปมองถนนด้านล่าง “แปลกจัง มีแค่สามคน” ชิหยูขมวดคิ้วและกระซิบกับฮั่นซานเฉียน “สามคน?” ฟู่หมังตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะในความเข้าใจของพวกเขา …
“ทำไม? เพราะเขาสามารถช่วยยอดเขาบลูเมาน์เทนครอบครองแปดทิศของโลกและครองตำแหน่งอันดับหนึ่งได้อย่างมั่นคง แค่นั้นยังไม่พออีกหรือ?” หลู่รัวซินไม่เกรงกลัวเลยสักนิด พอพูดจบเธอก็เยาะเย้ยขึ้นมาทันที “แน่นอน เจ้าก็มีความสามารถนั้นได้เช่นกัน แต่ถ้ายอดเขาบลูเมาน์เทนต้องพึ่งพาเจ้า อาจจะต้องเปลี่ยนชื่อเป็นเชิงเขาบลูเมาน์เทน” เพียงประโยคเดียว …
“หมายถึงพวกปีศาจเหรอ?” ลู่หวู่เซินขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวหน้าตระกูลลู่พยักหน้าอย่างหนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่เข้าใจ พวกปีศาจไม่ได้ช่วยเหลือฮั่นซานเฉียนเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงโจมตีเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว? “ข้าได้ยินมาว่าส่วนใหญ่เป็นพระ แต่พวกเขาเป็นใครกันแน่?” จากคำบรรยายของศิษย์เอกของเขา …
ณ ยอดเขาบลูเมาน์เทน ในห้องโถงใหญ่ เมื่อลู่รัวซินรีบเข้ามา เหล่าผู้บริหารระดับสูงของบลูเมาน์เทนก็ต่างนั่งประจำที่กันหมดแล้ว ลู่หวู่เซินนั่งอย่างสงบอยู่ด้านข้างของเวทีที่กั้นด้วยม่าน ถัดจากที่นั่งหลัก ซึ่งชายลึกลับคนเดิม หัวหน้าตระกูลลู่ ยังคงนั่งอยู่ …
“ฉันแค่ทำให้เธอเผชิญหน้ากับความจริง สำหรับฮั่นซานเฉียน เธอด้อยกว่าฉันทั้งด้านพรสวรรค์และรูปลักษณ์ สำหรับฮั่นเนียน ฉันสามารถมอบความอบอุ่นและอนาคตที่ดีกว่าเธอได้” “ถ้าฉันเป็นคุณ ถ้าฉันมีเหตุผลและจิตสำนึกสักนิด ฉันจะไม่เพิกเฉย ฉันจะถอนตัวอย่างนอบน้อม” ลู่รัวซินกล่าวอย่างใจเย็น …
ภายในเมือง หลังจากที่หานซานเฉียนกลับมาที่โรงเตี๊ยมพร้อมกับเจียงหูไป่เสี่ยวเซิงและพวกพ้อง เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยก็ยังคงดำเนินต่อไป อย่างไรก็ตาม เจียงหูไป่เสี่ยวเซิงและพวกพ้องไม่มีเวลาที่จะดื่มและร้องเพลงกับพวกเขา การหลบซ่อนและหลบหนีอย่างต่อเนื่องทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าและสภาพย่ำแย่ พวกเขาจึงฉวยโอกาสอันหายากนี้เพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกาย แม้ว่าการพบเจียงหูไป่เสี่ยวเซิงและพวกพ้องจะช่วยคลายความกังวลของหานซานเฉียนไปได้มาก แต่เขาก็ยังคงขมวดคิ้วอยู่ ตรงกันข้าม …
ตูม!! พร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเย่กู่เฉิง พลังงานสีดำมหาศาลก็พุ่งออกมาจากด้านหลังเขา มันทั้งชั่วร้ายและดุร้าย! ร่างกายของเย่กู่เฉิงบิดเบี้ยวไปในท่าทางที่แปลกประหลาดขณะที่พลังงานสีดำพุ่งออกมา ดวงตาแดงก่ำของเขาพลันเปล่งประกายด้วยแสงสีแดงเลือด ดูดุร้ายอย่างยิ่ง “อ่า!” เย่กู่เฉิงถอนหายใจเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองร่างสีดำ …
by