by 
ด้วยเสียงฟู่…
ในชั่วพริบตา แสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ล้อมรอบเย่หวู่ฉือก็พุ่งพล่าน แผ่พลังลึกลับที่ไหลผ่านกาลเวลาและการเกิดใหม่ ต้านทานหมอกดำและขับไล่มันออกไปด้วยเสียงคำรามที่น่าขนลุก!
ถึงกระนั้น จิตวิญญาณของเย่หวู่ฉือก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขารู้ว่าเขาต้องรีบไปข้างหน้าให้เร็วที่สุด!
ลูกปัดหยกขาวส่องประกาย แสงสีขาวบริสุทธิ์ของพวกมันพลิ้วไหวราวกับม่านน้ำ ปกป้องเย่หวู่ฉือขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า!
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…
โดยไม่ลังเล เย่หวู่ฉือระงับความกลัวอันใหญ่หลวงในใจและก้าวเข้าไปในหมอกดำอย่างเด็ดเดี่ยว!
ยิ่งเขาเข้าไปลึกเท่าไหร่ เย่หวู่ฉือก็ยิ่งรู้สึกถึงความสิ้นหวังอันไร้ขอบเขต ราวกับว่ามันคงอยู่มานานนับไม่ถ้วน ส่งผลกระทบต่อยุคสมัย และกำลังจะแผ่ขยายต่อไปจนกลืนกินทุกสิ่ง!
หมอกดำพุ่งพล่าน และเย่หวู่ฉือปะทะกับแสงสีขาวบริสุทธิ์อย่างต่อเนื่อง เย่หวู่ฉือก้าวเข้าไปในอาณาจักรที่น่าหวาดกลัวและต้องห้าม; นอกจากสีดำแล้ว เขามองไม่เห็นสีอื่นใดอีกเลย! เขา
สูญเสียความรู้สึกเกี่ยวกับเวลาและสถานที่ ราวกับว่าเขากำลังก้าวไปสู่จุดสิ้นสุดของการเกิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่งช่วงเวลาหนึ่ง แสงสีขาวบริสุทธิ์ราวกับฉีกทะลุหมอกดำ นำพาเย่หวู่ฉู่ไปสู่ทางเข้าที่แท้จริงของเส้นทาง!
ในชั่วพริบตาต่อมา ดวงตาของเย่หวู่ฉู่ก็เบิกกว้าง!
ห่างออกไปประมาณหมื่นฟุต ก่อนถึงทางเข้าที่แท้จริงของเส้นทาง ท่ามกลางหมอกดำที่หมุนวน เขาเห็นอนุสาวรีย์!
มันเป็นอนุสาวรีย์สีขาวบริสุทธิ์ ราวกับหล่อและขัดเงาจากหยกขาวที่งดงามที่สุดในโลก เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความศักดิ์สิทธิ์ภายในหมอกดำที่สิ้นหวัง!
แต่ในทันทีที่เย่หวู่ฉู่เห็นอนุสาวรีย์นี้ ความเข้าใจกระจ่างก็ผุดขึ้นในใจเขา!
อนุสาวรีย์นี้ไม่ได้ทำจากหยกขาวศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับเป็น… อนุสาวรีย์กระดูกขาว!
และบนอนุสาวรีย์กระดูกขาวบริสุทธิ์นี้ มีอักษรโบราณสองตัวสลักไว้อย่างชัดเจน ราวกับปรากฏขึ้นตั้งแต่เริ่มต้นของกาลเวลา ในรุ่งอรุณแห่งความวุ่นวาย!
เย่หวู่ฉีจำอักษรสองตัวนี้ไม่ได้เลย มันเก่าแก่และลึกลับเกินไป!
แปลกที่ในขณะที่เขาไม่สามารถจดจำได้ด้วยตาเปล่า แต่เมื่อเย่หวู่ฉีใช้พลังจิตมองเข้าไป เขาก็รู้สึกแปลกๆ ราวกับกำลังเห็นภาพเหตุการณ์ที่แตกสลายจากยุคโบราณ ภาพที่แตกหักและลึกลับหลายภาพแวบผ่านไปต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไม่ชัดเจน!
ในชั่วพริบตาต่อมา เขาก็จำอักษรสองตัวนั้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ!
“ไม่… กลับ…”
เย่หวู่ฉีเอ่ยเบาๆ อักษรสองตัวนี้คือความหมายของอักษรโบราณบนแผ่นกระดูกสีขาว
ทันทีที่คำว่า “ไม่กลับ” ออกจากริมฝีปาก เย่หวู่ฉีก็รู้สึกถึงความสิ้นหวังและความอ้างว้างอย่างสุดขีด ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตโบราณนับไม่ถ้วนได้พร่ำบ่นและคร่ำครวญพร้อมกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ สั่นสะเทือนวัฏจักรแห่งเวลาและทำให้แม่น้ำแห่งกาลเวลาจมหายไป!
“ไม่มีทางหวนกลับ… ไม่มีทางหวนกลับ… นี่คือเส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับหรือ? เมื่อก้าวเข้าไปแล้ว ไม่อาจหันหลังกลับได้…”
เย่หวู่ฉือพึมพำกับเส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับเบื้องหลังแผ่นกระดูกสีขาว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหงาอันเป็นนิรันดร์
แต่ในชั่วพริบตาต่อมา ดวงตาของเย่หวู่ฉือก็คมขึ้น เขาเดินไปข้างหน้า หันศีรษะโดยไม่หันหลังกลับ และก้าวลงบนเส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับนี้
เส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับ เส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับ!
ที่นี่ไม่มีความแตกต่างระหว่างอดีตและอนาคต ไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาและอวกาศ ทุกอย่างกลับตาลปัตร ทุกอย่างวุ่นวาย
เมื่อเย่หวู่ฉือก้าวลงบนเส้นทางที่ไม่มีทางหวนกลับนี้อย่างแท้จริง เขารู้สึกราวกับว่ากำลังเดินอยู่ท่ามกลางแม่น้ำแห่งกาลเวลาและอวกาศอันยาวไกล เต็มไปด้วยความรู้สึกน่าขนลุกที่อธิบายไม่ได้!
เขารู้ว่าทุกสิ่งที่เขากำลังจะเห็นอาจมาจากอนาคตอันไกลโพ้น หรืออาจมาจากอดีตอันเก่าแก่ที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้
มันอธิบายไม่ได้ บรรยายไม่ได้
เส้นทางนี้แคบ แทบจะเดินเคียงข้างกันได้แค่สามหรือห้าคนเท่านั้น เส้นทางนั้นขรุขระและคดเคี้ยว ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา พาดผ่านผืนดินอันมืดมิดกว้างใหญ่ไพศาล ไม่มีที่สิ้นสุด และไม่มีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัด
เย่หวู่ฉือเดินอย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ ลูกปัดหยกขาวเหนือศีรษะของเขาเปล่งออร่าที่เกือบจะเดือดพล่าน!
แสงสีขาวบริสุทธิ์ยังคงห่อหุ้มจิตวิญญาณของเย่หวู่ฉือ แต่เหมือนลาวาในภูเขาไฟ มันก็กำลังเดือดอย่างช้าๆ!
เส้นทางเงียบสนิท ปราศจากเสียงใดๆ ทำให้เขารู้สึกถึงความตายที่กำลังจะมาถึง!
ลางร้าย สิ้นหวัง ต้องห้าม อันตราย!
เย่หวู่ฉือรู้สึกถึงอารมณ์ด้านลบที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย หมอกดำหมุนวน บดบังท้องฟ้าและความหวังในใจของเขา!
ในชั่วพริบตาต่อมา เย่หวู่ฉือตัวสั่นเล็กน้อย เพราะเขาเห็น…เลือดข้างทางข้างหน้า!
มันเป็นก้อนเลือดแห้ง สีแดงอมดำแปลกๆ ราวกับว่ามันถูกกระเด็นอยู่ที่นั่นเมื่อนับครั้งไม่ถ้วนก่อน ถูกลบเลือนไปตามกาลเวลา แต่เมื่อเย่หวู่ฉือค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นเลือดแห้งเริ่มบิดตัวอย่างรวดเร็ว!
เลือดราวกับมีชีวิตขึ้นมาจากอากาศธาตุ ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นหยดเลือดสีแดงเข้มกระเด็นกระดอนใส่ใบหน้าของเย่หวู่ฉือ!
บูม!
ในชั่วพริบตาเดียว ทะเลเลือดอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเย่หวู่ฉือ กลืนกินฟ้าดินและฟ้าดิน คลื่นเลือดมากมายถาโถมเข้าใส่ท้องฟ้า กัดกร่อนและหลอมละลายดวงดาวทุกหนทุกแห่ง สิ่งมีชีวิตต่างร่ำไห้ เสียงร้องของพวกมันแปรเปลี่ยนเป็นพลังประหลาดที่หลอมรวมเข้ากับทะเลเลือด! ในที่สุด เงาเลือด
จางๆ ก็ปรากฏขึ้นในทะเลเลือด กลืนกินสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ครองอำนาจสูงสุด ชั่วร้ายอย่างที่สุด!
“ข้า…ไม่อาจทำลายได้ชั่วนิรันดร์! ข้าจะกลับมาฆ่า! เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับไม่อาจฝังข้าได้! จงมอบวิญญาณของพวกเจ้าให้ข้า!”
เสียงศักดิ์สิทธิ์ที่ชั่วร้ายและน่าขนลุกดังสนั่นในหูของเขา กักขังวิญญาณของเย่หวู่ฉือไว้โดยตรง ทำให้เขาไม่มีโอกาสขยับเขยื้อน ได้แต่มองดูหยดเลือดสีแดงเข้มหยดลงบนหน้าผากอย่าง helpless!
หนาวเหน็บ เย็นยะเยือก สิ้นหวัง น่าสะพรึงกลัว!
เย่หวู่ฉือยังไม่ทันได้กรีดร้อง วิญญาณของเขาก็จะถูกแช่แข็งและกลืนกินด้วยหยดเลือดสีแดงเข้มนั้น มีเพียงดวงตาของเขาเท่านั้นที่เผยให้เห็นความหวาดกลัวและความแค้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
นี่คือสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ดำรงอยู่มานานนับไม่ถ้วน แม้ว่าร่างกายของมันจะเสื่อมสลายไปนานแล้ว แต่มันก็ยังคงทิ้งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ตายไว้ ยึดติดอยู่กับชีวิตบนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ รอคอยผู้ที่ติดตามเข้ามาเพื่อกลืนกินและยืดอายุของมันเอง!
ทันใดนั้น
ลูกปัด
หยกขาวที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเย่หวู่ฉือก็สั่นไหว แสงสีขาวบริสุทธิ์สาดส่องลงมาเหมือนดวงอาทิตย์ที่แผดเผา โอบล้อมหน้าผากของเย่หวู่ฉือ เสียงกรีดร้องที่น่าสะพรึงกลัวและชวนขนลุกดังก้องไปทั่วแผ่นดิน!
จิตวิญญาณของเย่หวู่ฉือสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่ความหนาวเย็นยะเยือกก่อนหน้านี้ค่อยๆ บรรเทาลง ในที่สุด หยดเลือดสีแดงเข้มก็ไหลออกจากหน้าผากของเขาอีกครั้ง เสียงกรีดร้องยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง หมอกดำที่ปกคลุมเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับทั้งหมดนี้หมุนวน และความหวาดกลัวอย่างมหาศาลก็เริ่มก่อตัวขึ้น!
“หอบ หอบ หอบ…” เย่
หวู่ฉือหวาหอบหนัก ยังคงมีความกลัวและความหวาดหวั่นอยู่ในดวงตา ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่เขาเพิ่งประสบมาเกือบจะทำลายจิตใจและเจตจำนงของเขา!
หากไม่ใช่เพราะพลังที่คงทิ้งไว้ปกป้องเขา เขาคงกลายเป็นอาหารของหยดเลือดสีแดงเข้มนั้นไปแล้ว ถูกกลืนกินไปจนหมดสิ้น!
เมื่อเย่หวู่ฉือหวาฟื้นตัวและมองไปข้างหน้า รอยเลือดสีแดงเข้มที่แห้งกรังก็หายไป ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่มาก่อน!
เย่หวู่ฉือมองไปยังจุดที่เคยมีคราบเลือดแห้งด้วยความหวาดกลัว เขาจงใจหลีกเลี่ยงก่อนที่จะฝืนใจเดินหน้าต่อไป
ไม่นานนัก สถานที่แปลกประหลาดอีกแห่งก็ปรากฏขึ้นบนเส้นทางของเย่หวู่ฉือ!