บทที่ 1768 นกฟีนิกซ์สีแดงฉานรำระบำบนท้องฟ้า
“ไม่ต้องห่วงครับ คุณฉี ผมจะแสดงความเมตตาอย่างแน่นอน” คำพูดของฉีจิงยิ่งทำให้ความดูถูกเหยียดหยามและเย้ยหยันในดวงตาของลู่หย่ารุนแรงขึ้น เขามองเย่หวู่ฉือราวกับกำลังมองมดตัวหนึ่ง ในขณะนี้ ทุกคนที่อยู่รอบคฤหาสน์เทียนป๋อต่างมองเย่หวู่ฉือด้วยสีหน้าขบขันปนสงสารเล็กน้อย! “โอ้โห ลู่หย่าจะทรมานคนอีกแล้วเหรอเนี่ย! น่าสนใจดีนะ!” …
