by 
“โอ้พระเจ้า ทำไมต้องเป็นผม ทำไมต้องเป็นผม?” ทหารหนุ่มกุมต้นขาที่เลือดไหลอยู่แน่นด้วยความงุนงง
“โอ้พระเจ้า มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน? อ้า พระเจ้า!” ทหารหนุ่ม ใบหน้ายังคงมีแววไร้เดียงสาอยู่บ้าง จ้องมองต้นขาของตัวเองด้วยความหวาดกลัว เลือดที่ไหลออกมาเปลี่ยนสีไปแล้ว
“แจ็ค คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” จ่าสิบเอกรีบวิ่งเข้ามาดูอาการบาดเจ็บของทหารหนุ่ม
“เขาไม่รอดแล้ว” สมิธเดินกลับมาพร้อมปืนพกในมือ ปลดล็อกเซฟตี้แล้ว เขายกปืนขึ้นเพื่อเหนี่ยวไก
“ไม่ ไม่ สมิธ คุณทำแบบนี้ไม่ได้!” จ่าสิบเอกรีบห้ามสมิธไว้พลางอ้อนวอน “เขาเป็นแค่เด็ก ผมพาเขามาที่นี่ ผมสัญญากับพ่อแม่ของเขาว่าจะดูแลเขาอย่างดี ได้โปรด อย่าทำแบบนี้เลย”
“บ้าเอ๊ย ผมรู้แล้วว่าพวกแกจะใช้เส้นสายเพื่อพาญาติๆ มาที่นี่ หน่วยของผมไม่ลำเอียงหรอก จ่าสิบเอก คุณต้องเข้าใจเรื่องระเบียบวินัย” สมิธคำราม
ทหารที่ประจำการอยู่ในพื้นที่ 51 เดิมทีเป็นหน่วยรบพิเศษ ในเวลานั้น พวกเขาไม่เพียงแต่ได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วเท่านั้น แต่เงินเดือนของพวกเขาก็สูงมากด้วย ดังนั้น บางคนจึงพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อพาญาติของตนเข้ามาโดยใช้เส้นสาย แจ็คที่บาดเจ็บเป็นเพียงพลทหารใหม่ เขาเพียงต้องการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วด้วยวิธีนี้
แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ หัวหน้าของพวกเขาแปรพักตร์ และพวกเขายังหนีเข้าไปในสถานที่ที่เรียกว่าป่าปีศาจ ซึ่งเกือบทำให้เขาสิ้นหวัง
“ผมรู้ ผมรู้ว่าผมทำผิด แต่เขาเป็นแค่เด็ก ผมขอร้อง ปล่อยเขาไปเถอะ ผมสัญญา เขาจะไม่เป็นภาระแก่หน่วย” จ่าสิบเอกอ้อนวอน
“จ่าสิบเอกแบร์รี่ ผมคิดว่ามีบางอย่างที่คุณยังคิดไม่ออก มันไม่ใช่เรื่องว่าเขาจะเป็นภาระให้เราตอนนี้หรือไม่ แต่เป็นเรื่องว่าสัตว์ร้ายที่กัดเขาจะปล่อยเขาไปหรือไม่” สมิธหยิบปืนพกขึ้นมาอีกครั้งและส่ายหัว “สิ่งที่กัดแจ็คเรียกว่ากิ้งก่าหิน มันไม่มีพิษ แต่สำหรับคนที่ถูกกัดจะมีสองทางเลือกเท่านั้น คือ ร่างกายจะค่อยๆ กลายเป็นหิน หรือถูกผสมผสานทางพันธุกรรมและค่อยๆ วิวัฒนาการกลายเป็นมนุษย์กิ้งก่า”
“น่าเสียดาย มนุษย์กิ้งก่าพวกนี้แข็งแกร่งมาก แต่ควบคุมไม่ได้และดุร้ายอย่างไม่น่าเชื่อ เราควบคุมพวกมันไม่ได้เลย หลังจากมนุษย์กิ้งก่าหลายตัวหนีออกจากห้องทดลอง เราจึงต้องล้มเลิกแผน ดังนั้นตอนนี้ ก่อนที่เขาจะกลายเป็นกิ้งก่า ฉันต้องฆ่าเขา”
“ได้โปรด… อย่าเลย” แจ็คหวาดกลัว เขาอ้อนวอน “ผมจะไม่กลายเป็นมนุษย์กิ้งก่า ต่อให้ผมเป็น ผมก็จะไม่ทำร้ายคุณ ปล่อยให้ผมตายที่นี่เถอะ”
“เป็นไปไม่ได้หรอก เด็กน้อย ฉันหวังว่าสวรรค์จะไม่มีความเจ็บปวด” สมิธส่ายหัวด้วยความเสียใจ เขายกปืนพกขึ้นและกำลังจะยิงแจ็คที่หัว
“ไม่ สมิธ” แบร์รี่รีบก้าวเข้ามาขวางหน้าแจ็คพลางพูดว่า “เขาเป็นแค่เด็ก”
“จ่าครับ ผมไม่มีเวลามาเสียกับคุณหรอกครับ เมื่อเด็กคนนี้ได้รับสัญลักษณ์ของเผ่ามนุษย์กิ้งก่าแล้ว เขาจะตามรอยเส้นทางที่เราเดิน ดมกลิ่นเรา และตามล่าเรา มันเป็นธรรมชาติของเขา เขาจะล่าเราเหมือนเหยื่อ” สมิธกล่าวด้วยความเสียใจ
“งั้น…ให้ผมทำเถอะ สมิธ ผมขอร้อง เขาหวาดกลัวมาก ผมจะทำให้แน่ใจว่าเขาตายโดยไม่ทรมาน” แบร์รี่ส่ายหัว
“ลุง…ไม่…ช่วยผมด้วย!” แจ็คร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง “ผมยังตายไม่ได้ ผมไม่อยากตาย ผมยังเด็กอยู่…”
“สมิธ ได้โปรด…” แบร์รี่อ้อนวอน “ผมสัญญาว่าจะทำให้แน่ใจว่าเขาตายอย่างสงบ ผมสัญญา จะไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น” แบร์รี่พยายามต่อไป
“เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ภักดี ข้าจึงตัดสินใจให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้งในการลงมือประหาร แต่เจ้าควรจะรู้ว่าเขาจะก่อปัญหาอะไรบ้างถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเจ้าต้องระมัดระวังในสิ่งที่เจ้าทำด้วย จ่า”
“ผมรู้ครับ สมิธ” แบร์รี่พยักหน้า “ผมจะทำตามที่คุณสั่ง”
“ดีมาก จ่า เจ้ามีเวลาสิบนาที บอกลาลูกของเจ้าให้เรียบร้อย พวกเราจะไปกันแล้ว” สมิธเก็บปืนพกเข้าซองและเดินไปข้างหน้า…
“แจ็ค ฉันขอโทษ” แบร์รี่พึมพำ เขาชักปืนพกออกมาและยกขึ้นช้าๆ
“ไม่ ไม่ ลุง อย่าทำแบบนี้! คุณฆ่าผมไม่ได้!” แจ็คหวาดกลัว เขาพยายามหดตัวกลับอย่างสุดชีวิต แต่มีต้นไม้ใหญ่ขวางอยู่ด้านหลังเขา และเขาไม่มีที่ให้ถอย
“ลูกชาย ฉันไม่น่าพาเจ้ามาที่นี่เลย” แบร์รี่พูดด้วยความเจ็บปวด “ฉันคิดว่าการใช้เส้นสายพาเธอมาที่นี่ จะทำให้อนาคตของเธอสดใส แต่ตอนนี้ดูเหมือนฉันจะคิดผิด ผิดอย่างมหันต์ ฉันขอโทษ”
“ลุงครับ ลุงฆ่าผมไม่ได้! ผมเป็นครอบครัวของลุง ลุงทำไม่ได้!” แจ็คพูดอย่างสิ้นหวัง “ได้โปรด ผมสัญญาว่าผมจะควบคุมตัวเองได้ ผมสัญญาว่าผมจะไม่กลายเป็นมนุษย์กิ้งก่าที่น่ากลัวนั้น”
“แจ็ค…” แบร์รี่ถอนหายใจ เขาชักปืนขึ้น แต่ลังเล เขายังไม่สามารถฆ่าหลานชายของเขาได้ นี่คือหลานชายของเขา คนที่เขาพามาที่นี่
เขาคิดว่าที่นี่คือสวรรค์ แต่เขาไม่เคยนึกเลยว่ามันคือนรก นรกที่แท้จริง
“แบร์รี่… ลุงทำไม่ได้” แจ็คหมดแรงที่จะดิ้นรน ทันใดนั้น
แบร์รี่ก็ชักปืนขึ้นอย่างรวดเร็วและยิงขึ้นไปสองนัด
แจ็คกุมศีรษะ เกือบจะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่หลังจากกรีดร้องไปสักพัก เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่มีบาดแผลเลย และแบร์รี่ก็เก็บปืนไปแล้ว
“แบรี่…คุณ…คุณเปลี่ยนใจแล้วเหรอ?” แจ็คหันไปมองลุงของเขาด้วยความประหลาดใจ เขาอยู่ในความสิ้นหวัง คิดว่าแบรี่จะฆ่าเขาจริงๆ
“ฉันทำไม่ได้หรอก แจ็ค ลุกขึ้นเถอะ” แบรี่ราวกับกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญ ดึงแจ็คให้ลุกขึ้นยืน
“เราจะกลับไปหาหมอรักษาและคนอื่นๆ” แบรี่กล่าวอย่างหนักแน่น
“โอ้ แบรี่ ฉันไม่ค่อยเข้าใจที่คุณหมายถึง” แจ็คยืนขึ้นด้วยความงุนงง “ถ้าเรากลับไป เราจะต้องเจอหมอรักษาแน่ๆ เราจะไม่ตายอยู่ดีเหรอ?”
“ใช่ เราจะกลับไปหาหมอรักษา” แบรี่มองไปที่แจ็คแล้วพูดว่า “บางทีตอนนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยชีวิตคุณได้”