บทที่ 1776 ฆาตกร

เมื่อโจวเฟิงพูดจบ ชายทั้งสามก็เคลื่อนไหวแทบจะพร้อมกัน อาวุธในมือของพวกเขาคือดาบปลายปืนมิตซูบิชิ มีดสั้นทหาร และมีดสั้นตามลำดับ ยิ่งไปกว่านั้น ชายทั้งสามคนนี้เป็นนักฆ่าอย่างแท้จริง การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วและเฉียบคม พวกเขาโจมตีโดยไม่คิดอะไรเลย พวกเขาโจมตีได้เกือบจะเหมือนที่คิด …

บทที่ 1776 ฆาตกร Read More

บทที่ 1775 อธิบายไม่ได้

เพราะผู้หญิงคนนี้เปรียบเสมือนไทรันโนซอรัสเร็กซ์ เมื่อเขาปล่อยเธอไป เขาจะต้องถูกแก้แค้นอย่างหนัก ดังนั้นเย่ห่าวซวนควรชี้แจงให้ชัดเจนเสียก่อน แต่เด็กสาวดูเหมือนจะรีบร้อนที่จะจากไป เธอไม่ได้ตั้งใจจะฟังคำอธิบายของเย่ห่าวซวน ทันใดนั้นเธอก็ยกขาขวาขึ้นเตะหน้าผากของเย่ห่าวซวนอย่างแรง เย่ห่าวซวนหลบการโจมตีของเธอด้วยการเอนตัวไปด้านข้าง แต่หญิงสาวดิ้นรนอย่างหนักจนเขาไม่สามารถยืนได้ ดังนั้นพวกเขาทั้งสองจึงกลิ้งไปด้านข้าง… …

บทที่ 1775 อธิบายไม่ได้ Read More

บทที่ 1774 เข็มทองคำลึกลับแปดอัน

“แปดเข็มทองคำลึกลับที่สืบทอดกันมาในตระกูลซูของเจ้านั้นมีประโยชน์จริง ๆ” เย่ห่าวซวนกล่าวพลางหยิบเข็มทองคำออกมา เขาใช้เข็มทองคำแทงร่างของเหลียงเฟิงหลายครั้ง เข็มทองคำอันอ่อนนุ่มราวกับกำลังสั่นไหวในยามค่ำคืน “คุณ…ตอนนี้คุณจำจุดฝังเข็มได้แล้วเหรอ? ตอนนี้มันมืดแล้ว” ซูรั่วหมิงมองเย่ห่าวซวนด้วยความกลัวและวิตกกังวล แม้แสงจันทร์จะงดงามในตอนนี้ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว …

บทที่ 1774 เข็มทองคำลึกลับแปดอัน Read More

บทที่ 1773 ดื่มให้หมด

หลายคนยกแก้วขึ้นดื่มด้วยกัน ต่อให้มีไวน์อยู่ในแก้วมากแค่ไหน พวกเขาก็ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด “ผมอยู่ที่นี่มาสองเดือนกว่าแล้ว และช่วงนี้ผมอยู่ในอาการโคม่า ผมรู้สึกขอบคุณพี่น้องทุกคนที่คอยดูแลผมมาตลอด พูดสั้นๆ ว่าถ้าไม่มีพวกคุณ คงไม่มีเย่ห่าวซวน” เย่ห่าวซวนรู้สึกมึนงงเล็กน้อยหลังจากดื่มเบียร์แก้วโต …

บทที่ 1773 ดื่มให้หมด Read More

บทที่ 1772 ชายทะเล

“โอเค… ไปกันเถอะ” ซูรั่วหมิงดึงเย่ห่าวซวนแล้ววิ่งออกไป… ถึงแม้ตอนนี้อากาศจะไม่ร้อนมาก แต่ที่เมืองอย่างแมกนีเซียม อุณหภูมิกลับสูงกว่าที่จีนเสียอีก เวลาเดินตามท้องถนน จะเห็นสาวๆ สวมเสื้อผ้าเท่ๆ อยู่เต็มไปหมด …

บทที่ 1772 ชายทะเล Read More

บทที่ 1771 ฉันไม่ต้องการการดูแลจากคุณ

“ฉันไม่ต้องการให้คุณมาสอนฉันเรื่องความเป็นชาย” คำพูดของเย่ห่าวซวนฟังดูเจ็บปวดเกินไป เขาขมวดคิ้ว “คุณไม่จำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นลึกซึ้งที่นี่ ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนในหัวเหรินถัง เราก็มีหลักการของตัวเอง เราไม่ต้องการให้คุณมาสอนเรา” “คุณมีกฎของฮัวเหรินถัง และพวกเราที่อี้เจิ้นถังก็มีจรรยาบรรณของตัวเอง” เย่ห่าวซวนพูดพร้อมรอยยิ้ม …

บทที่ 1771 ฉันไม่ต้องการการดูแลจากคุณ Read More

บทที่ 1770 ไม่เป็นไร

“ตกลง ฉันจะรีบไปจัดการทันที” ซูรั่วหมิงพยักหน้า แล้วหันหลังแล้วออกไป ครู่ต่อมา ซูรั่วหมิงก็เดินออกมาพร้อมกล่องไม้ใบเล็ก กล่องนั้นแกะสลักจากไม้แอชสีม่วง ทั้งกล่องให้ความรู้สึกโบราณและดูประณีตอย่างยิ่ง ซูรั่วหมิงวางกล่องลงบนโต๊ะตรวจและเปิดเข็มทอง ทันทีที่เธอเปิดกล่อง …

บทที่ 1770 ไม่เป็นไร Read More

บทที่ 1769 การวินิจฉัย

“ใช่” เย่ห่าวซวนพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หาเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างๆ ซูเจ๋อ จื้อไป๋และจื้อเย่ที่อยู่ข้างๆ มองเย่ห่าวซวนด้วยความอิจฉาริษยา ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยฝึกงานที่คลินิกมาก่อน อาจารย์ก็ไม่เคยเอาใจใส่พวกเขาขนาดนี้มาก่อน การได้เห็นเย่ห่าวซวนได้รับเกียรตินี้ตั้งแต่แรก เป็นสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน …

บทที่ 1769 การวินิจฉัย Read More

บทที่ 1768 การเรียนรู้การแพทย์แผนจีน

“น้องชาย อาจารย์บอกว่าวันนี้ข้าควรใช้เวลาอธิบายพื้นฐานของการแพทย์จีนให้เจ้าฟังสักหน่อย” เหลียงเฟิงมาหาเย่ห่าวซวนพร้อมหนังสือการแพทย์ทันทีที่เขามีเวลาว่าง “ฉันรู้” เย่ห่าวซวนพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันอ่านหนังสือสองเล่มที่อาจารย์ให้ฉันแล้ว” “คุณอ่านจบหมดแล้วเหรอ?” เหลียงเฟิงตกตะลึง “ใช่ ฉันอ่านจบแล้ว” …

บทที่ 1768 การเรียนรู้การแพทย์แผนจีน Read More

บทที่ 1767 ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ ความลับมากมายแค่ไหน ทำไมเขาถึงคุ้นเคยกับยาจีนนัก ทำไมสิ่งต่างๆ บนนั้นถึงเหมือนถูกฝังอยู่ในใจเขา แต่ทุกสิ่งยังคงไม่มีคำตอบ สิ่งต่าง ๆ ในความทรงจำของเขามักจะเหมือนเศษเสี้ยวที่ไม่อาจรวบรวมเข้าด้วยกันในจิตใจได้ เขารู้สึกว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างกำลังรอให้เขาค่อยๆ …

บทที่ 1767 ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน Read More