by 
เมื่อเย่หวู่ฉือคำราม ร่างเดียวดายเบื้องหน้าก็หยุดลงในที่สุด แต่ไม่ได้หันมา กลับหันหลังให้เย่หวู่ฉือแทน เย่
หวู่ฉือรู้สึกราวกับว่ามีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่เขากลับพูดอะไรไม่ออก!
แต่ในชั่วพริบตาต่อมา สายตาของเย่หวู่ฉือก็คมกริบขึ้นทันที!
เขาเห็นว่าร่างกายของคงเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน!
คง…บาดเจ็บ!
“คง! เจ้าบาดเจ็บ?”
น้ำเสียงของเย่หวู่ฉือเต็มไปด้วยความกังวลใจ ความวิตกกังวล และแม้กระทั่งความไม่เชื่อ!
ในสายตาของเขา คงเป็นตัวแทนของความไร้เทียมทาน ลึกลับ และคาดเดาไม่ได้มาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขากลับบาดเจ็บ!
ในทุกอาณาจักร ในเก้าสวรรค์และสิบโลก จะมีสิ่งมีชีวิตใดสามารถทำร้ายคงได้มากขนาดนี้?
คงเคยผ่านการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวแบบไหนมาบ้าง?
“สิ่งที่เจ้าเห็นระหว่างทาง เจ้ายังจำได้ดีอยู่ไหม?”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น มันคือเสียงของคง
คำพูดของคงทำให้เย่หวู่ฉือตกใจจนพูดไม่ออก หลังจากหายใจเข้าออกหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็พูดออกมาอย่างยากลำบากว่า “คง เรื่องทั้งหมดจะเป็นจริงหรือ? อนาคตจะเป็นจริงอย่างนั้นหรือ?”
“สิ่งที่เจ้าเห็นคือหนึ่งในอนาคตของเจ้า ส่วนจะเป็นจริงหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความพยายามของเจ้า หากเจ้าแข็งแกร่งพอ เจ้าก็สามารถพลิกสถานการณ์และกวาดล้างทุกสิ่งได้”
สีหน้าของเย่หวู่ฉีเคร่งขรึม แต่หัวใจของเขากลับแน่วแน่ยิ่งขึ้น เขากำหมัดแน่น หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ข้าจะพลิกสถานการณ์และปราบปรามความวุ่นวายทั้งหมดให้ได้!”
เขามองไปยังร่างของคงที่กำลังเดินจากไป พร้อมกับพูดด้วยความเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่
“อนาคตที่โหดร้ายและนองเลือด เลือดและความวุ่นวายที่ไม่อาจบรรยายได้ ความมืดมิดปกคลุม มาจากจุดเริ่มต้นของกาลเวลา ทำลายอาณาจักรอมตะ รบกวนกาลเวลาและอวกาศ ฝังกลบสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ปกปิดประวัติศาสตร์โบราณ และส่งผลกระทบต่อคนรุ่นหลัง ทุกสิ่งถูกทำลาย…”
“อย่างไรก็ตาม…นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การเกิดของคุณในโลกนี้ทั้งโชคดีและโชคร้าย ถูกกำหนดให้เป็นพยานในทุกสิ่ง…”
“บางที สักวันหนึ่ง ใครบางคนจะแบกรับทุกสิ่ง นั่นจะเป็นทั้งความรุ่งโรจน์และความโศกเศร้า…”
คงพูดช้าๆ ราวกับพูดกับตัวเอง น้ำเสียงลึกลับ แต่ราวกับกำลังบอกอะไรบางอย่างกับเย่หวู่ฉือ คำพูดของเขาเผยความลับที่สั่นสะเทือนโลก ทำให้จิตใจของเย่หวู่ฉือสับสนวุ่นวายไม่รู้จบ!
“คง เจ้าไปไหน? เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับนี้อยู่ที่ไหน? และมันจะนำไปสู่ที่ใด?”
เย่หวู่ฉือถามอย่างดุดัน ระบายความสงสัยในใจ เขาต้องการคำตอบ
“ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยจดจำ นึกไม่ถึง จินตนาการไม่ออก—ผู้ที่เดินบนเส้นทางนี้จะอยู่บนเส้นทางนี้ตลอดไป ฝังกลบอดีตและปัจจุบันไว้ไกลแสนไกล…”
“บางตนปรารถนาจะกลับคืนสู่บ้านเกิด บางตนก็มุ่งมั่นเดินหน้าต่อไป เพราะไม่มีอะไรแน่นอน…”
คงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหงาและความโดดเดี่ยวมานานนับศตวรรษ ในขณะเดียวกัน คงที่หยุดไปครู่หนึ่งก็ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง
ในชั่วพริบตา คงก็เดินทางไปยังสถานที่ที่ห่างไกลมาก บนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ ไปถึงขอบฟ้า แยกตัวออกจากเย่หวู่ฉืออย่างสิ้นเชิง ห่างออกไปเรื่อยๆ และกำลังจะหายไป
ฉากนี้ทำให้เย่หวู่ฉือหวาดกลัวอย่างที่สุด เขารู้ว่าคงกำลังจะจากไป คราวนี้เป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย
“ไม่! คง! อย่าไป!”
เย่หวู่ฉือร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะไล่ตามรอยเท้าของคง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียว ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เสียงดัง
บึ้ง!
ลูกปัดหยกสีขาวเหนือศีรษะของเขาพลันเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ออกมาห่อหุ้มเย่หวู่ฉี!
ในชั่วพริบตาต่อมา เย่หวู่ฉีก็เริ่มถอยหนีอย่างบ้าคลั่ง วิ่งกลับไปทางเดิม!
มองไปไกลๆ บนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ คงกำลังเดินหน้าไป ในขณะที่เย่หวู่ฉีกำลังถอยกลับ ระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าจะไม่มีวันได้พบกันอีก
“คง!”
เย่หวู่ฉีได้แต่เฝ้ามองอย่างหมดหนทาง ขณะที่ร่างของคงค่อยๆ หายไปที่ปลายเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับรูปปั้น หัวใจแตกสลายอย่างที่สุด
บนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ เย่หวู่ฉีถอยหนี ราวกับว่าเวลาและการเกิดใหม่กำลังย้อนกลับ อดีต อนาคต และปัจจุบันซ้อนทับกัน ฉากต่างๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเย่หวู่ฉี!
บนหน้าผา เขาเห็นปีกของนกฟีนิกซ์แท้ที่สามารถบดบังท้องฟ้าได้ กระจัดกระจาย เปื้อนเลือด เห็นได้ชัดว่าถูกฉีกขาด แต่กลับไม่พบซากศพของนกฟีนิกซ์เลย
…
ในหลุมโคลน เย่หวู่ฉีเห็นใบไม้แห้งนับไม่ถ้วนลอยอยู่ แผ่รัศมีแห่งความตายอันรุนแรง ปกคลุมด้วยหมอกดำ เมื่อมองใกล้ๆ จะเห็นรากบัวที่หักและเหี่ยวแห้งลอยอยู่ใต้ใบไม้แห้งเหล่านั้น!
จากนั้นเขาก็เห็นสิ่งมีชีวิตที่พร่ามัวเปื้อนเลือดอยู่ข้างบ่อโคลน ราวกับว่ามันต่อสู้ฝ่าฟันมาจากที่ใดที่หนึ่ง ออร่าแห่งการฆาตกรรมแผ่กระจายออกไป แต่ตอนนี้มันกลับคุกเข่าอยู่หน้าบ่อโคลน ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด!
ในความพร่ามัวนั้น พอจะมองเห็นได้ว่ามันเป็นร่างที่เล็กมาก อาจจะสูงไม่ถึงหนึ่งฟุต!
…
ต้นไม้ยักษ์สูงตระหง่านหยั่งรากอยู่ในทะเลทรายสีดำ ครึ่งหนึ่งเป็นสีเขียวและอีกครึ่งหนึ่งเป็นสีดำ ด้านหนึ่งแผ่รังสีแห่งความตายสุดขั้ว อีกด้านหนึ่งแผ่รังสีแห่งพลังชีวิตอันไร้ขอบเขต—ความขัดแย้งที่ชัดเจน!
…
เย่หวู่ฉือยังได้เห็นสนามรบที่นองเลือดและโหดร้าย ข้างทางที่ไม่มีทางหวนกลับ ศพนับไม่ถ้วนลอยอยู่ แต่ละศพเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวในชีวิต แต่ตอนนี้ร่างกายของพวกมันถูกทำลาย เปื้อนเลือด และดับสูญไปแล้ว!
ใจกลางสนามรบมีหอกทองสัมฤทธิ์ที่หักตั้งอยู่ พื้นผิวของมันปกคลุมไปด้วยวิญญาณที่ร้องโหยหวนและต้องการแก้แค้น!
…
เย่หวู่ฉีเห็นแขนที่ถูกตัดขาดวางอยู่บนก้อนหินสีดำ ถือหอกสีดำ เตรียมพร้อมที่จะแทงทะลุฟ้า—เพียงแขนที่หัก แต่กลับสามารถกวาดล้างไปทั่วหกทิศและแปดดินแดนรกร้างได้!
…
วิหารที่ทรุดโทรมตั้งอยู่เบื้องหน้าเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ ภายในมีใครบางคนกำลังท่องคัมภีร์—ร่างของชายหนุ่ม!
…
ฉากต่างๆ จากเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเย่หวู่ฉี เป็นฉากจากยุคสมัยที่ไม่รู้จัก ยากที่จะหยั่งรู้
เขาเห็นได้อย่างชัดเจนเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ส่วนใหญ่ผ่านไปในพริบตา
อย่างไรก็ตาม เย่หวู่ฉีเข้าใจสิ่งหนึ่ง: เส้นทางแห่งการไม่หวนกลับเต็มไปด้วยกระดูกที่ผุพัง!
ชีวิตนับไม่ถ้วนถูกฝังอยู่ที่นี่ตลอดประวัติศาสตร์ จำนวนที่ไม่อาจจินตนาการได้ และทุกคนที่ล้มลงบนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับนั้น ล้วนทรงพลังอย่างปฏิเสธไม่ได้ในชีวิต มีความสามารถพิเศษที่เหนือคำบรรยาย!
เหล่าสรรพสัตว์นับไม่ถ้วนเหล่านี้ล้วนเคยใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์ แต่สุดท้ายก็ต้องพบกับจุดจบอันน่าเศร้า ร่วงหล่นลงมา ณ ที่แห่งนี้ โดยไม่มีใครรู้จักในโลกนี้ อ้างว้างอย่างที่สุด
เส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ—เส้นทางที่พันเกี่ยวกันด้วยความรุ่งโรจน์และความเศร้า!
แต่ในชั่วพริบตาต่อมา เมื่อเย่หวู่ฉือเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าแข็งทื่อของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว!
ในภาพนั้น เขาเห็นร่างสูงใหญ่เดินอยู่เพียงลำพังบนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับ ก้าวเดินอย่างช้าๆ แต่ละก้าวหนักแน่นและแน่วแน่
เสื้อคลุมสีขาวเปื้อนเลือดสีแดงฉาน ผ้าไหมที่พลิ้วไหวหยดเลือดจากทุกส่วน แต่กลับเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความผันผวน ราวกับว่าเขาได้อดทนต่อความโหดร้ายมาหลายปีก่อนที่จะก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการไม่หวนกลับนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือใบหน้าของชายผู้นั้น เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่น่าสยดสยองราวกับปีศาจ น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด!
ตาข้างหนึ่งบอดสนิท ส่วนอีกข้างหนึ่งยังคงมองเห็นได้ชัดเจน ราวกับสะท้อนโลกนับไม่ถ้วน สงบและลึกซึ้ง!
อย่างไรก็ตาม ภายใต้ความสงบและความลึกซึ้งนั้นซ่อนเร้นความเหนื่อยล้าและ…ความตาย!
แขนเสื้อของร่างสูงใหญ่ปลิวไสวไปตามลมไม่หยุด เพราะเขาไม่มีแขน และเช่นเดียวกับใบหน้าที่พิกลพิการ มันไม่ใช่การสูญเสียเมื่อเร็วๆ นี้ แต่ราวกับว่าถูกตัดขาดไปนานแล้ว!
พิกลพิการ พิการทางกาย ตาบอด—ร่างสูงใหญ่นี้เห็นได้ชัดว่าต้องทนทุกข์ทรมานและโหดร้ายอย่างเหลือเชื่อ สูญเสียไปมากมาย!
ทุกย่างก้าวที่เขาเดินบนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับทิ้งร่องรอยเลือดจางๆ ทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา นำมาซึ่งความโศกเศร้าอย่างสุดขีด แต่ก็แฝงไปด้วยความเฉียบคมที่หาที่เปรียบมิได้!
เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก ร่างกายของเขาทั้งหมดเปื้อนเลือด เห็นได้ชัดว่าเขากำลังได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างเหลือเชื่อ เขาควรจะถึงขีดจำกัดและล้มลงบนเส้นทางแห่งการไม่หวนกลับแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขายังคงเดินหน้าต่อไป
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เย่หวู่ฉือเห็นคนคนนี้ เขาก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง!
เขาจะลืมดวงตาที่สดใสคู่นั้นได้อย่างไร?
“ท่านเฟิง!”
เย่หวู่ฉือคำราม ร่างสูงใหญ่นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก… เฟิงไฉเฉิน!
บูม!
ฉากพังทลาย!
สายตาของเย่หวู่ฉือพลันมืดลง ในชั่วพริบตา โลกหมุนวน เขาไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างระเบิด และสติสัมปชัญญะของเขาก็หายไปโดยสิ้นเชิง
…
ดาวทะเลสีน้ำเงิน วังเซียนตันไท่
ภายในหุบเขาดอกไม้ เย่หวู่ฉือที่นั่งขัดสมาธิราวกับศพเดินได้ จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้น!
“ท่านเฟิง!!!”
ในขณะที่เขาลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เย่หวู่ฉือคำรามออกมา ร่างกายของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อในทันที ราวกับถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ และเขาก็หอบหายใจอย่างหนัก!