by 
หยานชิงเฉิงหยิบมีดสั้นออกมาแล้วกรีดฝ่ามือ เลือดสีแดงสดไหลลงมาเล็กน้อย
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเห็นเลือดบนมือของหยานชิงเฉิง สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ถอยหนีอย่างรุนแรง รากของมันดันกลับราวกับว่ามันเห็นบางสิ่งที่น่ากลัว
สัตว์กินเนื้อตัวนี้ซึ่งปกติจะตื่นเต้นกับกลิ่นเลือดเหมือนฉลาม กลับไม่แสดงอาการตื่นเต้นใดๆ เมื่อเห็นเลือดของหยานชิงเฉิง แต่กลับดูหวาดกลัว
หยานชิงเฉิงก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว จากนั้นก็สะบัดมือขวา ทำให้เลือดกระเด็นไปโดนรากและใบของดอกไม้กินคน เมื่อเลือดกระเด็นออกมา สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ร้องเสียงแหลมด้วยความเจ็บปวด ควันดำพวยพุ่งขึ้นมาจากตัวมัน แล้วรากหนาๆ ของมันก็เหี่ยวเฉาไป
ในเวลาไม่ถึงห้านาที สัตว์ประหลาดตัวนี้ซึ่งแม้แต่รถดันดินก็กำจัดไม่ได้ ก็หายไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ถูกแทนที่ด้วยรัศมีแสงประหลาด
“วงกลมแสงนี้พาไปสู่พื้นที่พิเศษหรือ?” เย่ฮ่าวซวนถามพลางมองไปยังแสงสว่างนั้น
“ใช่ วงแสงนี้จะนำไปสู่ที่นั่น นักพัฒนาสมองไม่ได้โกหกฉันจริงๆ” หยานชิงเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย
“แน่ใจเหรอว่านั่นคือที่ที่คุณจะไป?” เย่ฮ่าวซวนยิ้มและกล่าวว่า “คุณควรระวัง ในโลกของเรา สถานที่ที่เราไปไม่ได้หมายความว่าจะเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสมอไป คุณอาจไปอยู่ในที่อันตรายมากก็ได้”
ความกังวลของเย่ฮ่าวซวนนั้นมีเหตุผล ในญี่ปุ่น เขาเคยเข้าไปในเหวสิบหยินโดยไม่ตั้งใจ สถานที่ที่สามารถฆ่าคนได้ในพริบตา เขาไม่แน่ใจว่าสถานที่หลังวงแสงนี้จะเป็นสถานที่ที่น่ากลัวและอันตรายเช่นกันหรือไม่
“ถ้าคุณกลัว ฉันไปเองก็ได้ ฉันไม่ได้บังคับให้คุณไปด้วย” หยานชิงเฉิงเหลือบมองเย่ฮ่าวซวนแล้วเดินไปยังวงแสงโดยไม่หันกลับมามอง
ร่างของเธอหยุดอยู่ครู่หนึ่งที่ขอบวงแสงก่อนจะหายไปในความว่างเปล่า เย่ฮ่าวซวนยิ้มอย่างขมขื่น เขาไม่ได้กลัว แต่เขาเป็นห่วงไม่ใช่เหรอ? จริงๆ เหรอ? มีอะไรในโลกนี้ที่เซียนแพทย์กลัวบ้างเหรอ?
เย่ฮ่าวซวนส่ายหัวและเดินตามเหยียนชิงเฉิงเข้าไปในวงแสง ความมืดปกคลุมเขา เขาสัมผัสได้ถึงลมที่แผ่วเบาและมองไม่เห็นรอบตัว เขารู้สึกว่าร่างกายเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เบื้องหน้า
เขามีแต่ความมืดมิด ในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยนี้ เย่ฮ่าวซวนไม่สามารถควบคุมพละกำลังหรือการเคลื่อนไหวของตนเองได้ เขาทำได้เพียงเคลื่อนไหวไปตามสายลม
เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อเขารู้สึกว่าเท้าของเขาจมลงไปในพื้นดินที่มั่นคง ในขณะนั้น แสงสว่างปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ทันทีที่เขาเปิดตา เขารู้สึกว่าแสงนั้นเจิดจ้า
เย่ฮ่าวซวนรีบปิดตาลง และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมื่อดวงตาของเขาปรับเข้ากับแสง เขาก็ตกใจ
เบื้องหน้าพวกเขาคือโลกที่สว่างไสวด้วยแสงนีออน ภูเขาและผืนน้ำทอดยาวไปทั่วภูมิประเทศ ท้องฟ้าเป็นสีแดงอมส้มอ่อนๆ และทุกสิ่งทุกอย่างเปล่งประกายเรืองรอง ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูราวกับความฝัน
หยานชิงเฉิงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างงงงวย ดูเหมือนจะตกตะลึงกับภาพที่ตระการตา เธอมองไปยังหินขนาดใหญ่ตรงหน้า ซึ่งมีอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวสลักไว้ด้วยอักษรตราประทับ
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” เย่ฮ่าวซวนถามพลางเดินเข้ามาหาเธอ
“ฉันไม่เป็นไร” หยานชิงเฉิงส่ายหัว สายตาของเธอยังคงจ้องมองไปที่อักษรทั้งสี่บนหิน “คุณจำอักษรเหล่านี้ได้ไหม” “
นี่คืออักษรศักดิ์สิทธิ์โบราณ คล้ายกับอักษรตราประทับ แต่ซับซ้อนกว่ามาก พวกมันเก่าแก่กว่าอักษรบนกระดูกสัตว์และอักษรลูกอ๊อดเสียอีก” เย่ฮ่าวซวนกล่าวพลางมองดูอักษรเหล่านั้น เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “อักษรทั้งสี่นี้หมายถึง ‘ขอบแห่งความคิด’”
“ขอบแห่งความคิด? ที่นั่นคือที่ไหน” หยานชิงเฉิงถามด้วยความงุนงง
“ถ้าเจ้ายังไม่รู้เรื่องสมบัติประจำตระกูลเลย ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เย่ฮ่าวซวนหัวเราะเบาๆ คำถามของเหยียนชิงเฉิงช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
“พ่อของข้าเล่าเรื่องสถานที่แห่งนี้ให้ข้าฟังก่อนตาย” เหยียนชิงเฉิงกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านบอกว่าสิ่งที่ตระกูลเหยียนของเราเก็บรักษาไว้มาหลายชั่วอายุคนนั้นเป็นสมบัติล้ำค่า เกี่ยวกับความลับอันยิ่งใหญ่”
“ความลับอะไร?” เย่ฮ่าวซวนถาม
“ข้าไม่รู้” เหยียนชิงเฉิงส่ายหัวและถอนหายใจ “ในตระกูลเหยียนของเรา ผู้หญิงไม่สามารถแต่งงานกับคนนอกตระกูลได้ มันไม่ใช่คำสาป แต่เป็นการคุ้มครองทางสายเลือด ผู้หญิงในตระกูลเหยียนของเราต้องปกป้องสิ่งนี้มาหลายชั่วอายุคน ไม่มีใครสามารถจากไปได้ก่อนที่มันจะพบเจ้าของ”
“อ๋อ เจ้าหมายถึงหินก้อนใหญ่นี่เหรอ?” เย่ฮ่าวซวนถึงกับพูดไม่ออก
ก้อนหินก้อนนี้ดูเหมือนหินธรรมดาๆ ไม่เข้ากับโลกแห่งความฝันนี้เลยแม้แต่น้อย ทุกสิ่งในโลกนี้เปล่งแสงเรืองรองจางๆ คล้ายแสงนีออน แต่หินก้อนนี้กลับมืดมิดและไร้ชีวิต ราวกับว่ามันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้เลย
“ฉันไม่รู้ ตระกูลของเรามีประวัติศาสตร์ยาวนาน” หยานชิงเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ความลับของ
ตระกูลเราสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ฉันไม่รู้ว่ากี่ปีมาแล้ว และฉันก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่สืบทอดมาถึงรุ่นฉันยังคงเป็นจริงอยู่มากแค่ไหน” “ความปรารถนาของคุณเป็นจริงแล้ว นี่คือความลับของตระกูลคุณ” เย่ฮ่าวซวนกล่าวอย่างหมดหวัง “ตอนนี้เราออกไปจากที่นี่ได้หรือยัง”
“ฉันจะออกไปได้อย่างไรโดยที่ไม่เจออะไรเลย” หยานชิงเฉิงมองไปรอบๆ เธอไม่พบอะไรเพิ่มเติมที่นี่
“ที่นี่มีขนาดเพียงเท่านี้” เย่ฮ่าวซวนชี้ไปยังที่ไกลๆ แล้วกล่าว “สิ่งที่อยู่ไกลๆ นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ที่ที่เราอยู่มีขนาดเพียงไม่กี่สิบตารางเมตรเท่านั้น ในพื้นที่เล็กๆ เช่นนี้ นอกจากดอกไม้ ต้นไม้ และพืชเหล่านี้แล้ว ก็มีเพียงหินก้อนนี้เท่านั้น”
หยานชิงเฉิงยังคงเงียบ เธอจ้องมองหินก้อนนั้นอย่างครุ่นคิด ราวกับพยายามค้นหาความลับบางอย่างจากมัน
ในขณะนั้น เย่ฮ่าวซวนรู้สึกว่าไม้กางเขนบนหน้าอกของเขาร้อนผ่าว ไม้กางเขนนี้เป็นของขวัญจากแองเจลา เขาทำไม้กางเขนและหินหนูวาหายไปเมื่อเผชิญอันตรายในสหรัฐอเมริกา แต่ตอนนี้มันกลับมาปรากฏอีกครั้ง
เขาจึงดึงไม้กางเขนและหินหนูวาออกมา หินหนูวาเปล่งแสงห้าสีอ่อนๆ ขณะที่แสงจากไม้กางเขนเป็นสีเงินและดูค่อนข้างแรง
“เกิดอะไรขึ้น?” หยานชิงเฉิงมองสิ่งของในมือของเย่ฮ่าวซวนด้วยความสงสัย
“มีบางอย่างที่ฉันอธิบายให้เธอฟังไม่ได้” เย่ฮ่าวซวนกล่าวด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “พูดง่ายๆ ก็คือ หินก้อนนี้คือหินหนูวา และไม้กางเขนนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน ฉันต้องหาหินให้ครบทั้งห้าก้อน แต่ตอนนี้ฉันมีแค่ก้อนเดียว ไม้กางเขนนี้เปรียบเสมือนแสงนำทางของฉัน เมื่อใดก็ตามที่ฉันเข้าใกล้หินหนูวาก้อนใหม่ มันก็จะแสดงผลแบบนี้”